دو شخصيت مصلح و عارف را اگر تركيب كنند و از آنها يك انسان به وجود بياورند، شهيد به وجود مى‌آيد. «١»
منطق شهيد، منطق سوختن و روشن كردن است. منطق حل شدن و جذب شدن در جامعه براى احياى جامعه است. منطق دميدن روح به اندام مرده ارزشهاى انسانى است. منطق حماسه‌آفرينى است، منطق دورنگرى بلكه بسيار دورنگرى است. «٢»
شهادت تزريق خون است به پيكر اجتماع، اين شهدا هستند كه به يك اجتماع و در رگهاى اجتماع- خاصه اجتماعاتى كه دچار كم‌خونى هستند- خون جديد وارد مى‌كنند. «٣»
يكى به فكر خود ارزش و ابديت و جاودانگى مى‌بخشد و آن عالم يا فيلسوف است، يكى ديگر به فن و هنر يا صنعت خود ارزش و ابديت و جاودانگى مى‌بخشد. امّا شهيد به خون خود، و در حقيقت به تمام وجود هستى خود، ارزش و ابديت و جاودانگى مى‌بخشد. در حقيقت هر گروه ديگر به قسمتى از مايملك خود جاودانگى مى‌بخشد و شهيد به تمام مايملك خود. «٤»
شادى كردن در شهادت شهيد از بينش فردگرايى مسيحيت ناشى مى‌شود و گريه بر شهيد از بينش جامعه‌گرايى اسلام. «٥»
بزرگ‌ترين حادثه عاشورا و تاريخچه كربلا دو صفحه دارد، يك صفحه سفيد و نورانى و يك صفحه تاريك سياه و ظلمانى كه هر دو صفحه‌اش يا بى‌نظير است و يا كم‌نظير. «٦»
در شب عاشورا اول كسى كه اعلام يارى نسبت به اباعبداللَّه كرد برادر رشيدش ابوالفضل بود. «٧»
روز عاشورا روز معراج حسين بن على (ع) است روزى است كه ما بايد از روح حسين از غيرت حسين از مقاومت حسين از شجاعت و دليرى حسين از روشن‌بينى حسين پرتوى بگيريم بلكه ما هم ذره‌اى آدم شويم؛ بيدار شويم. «٨»
هيچ‌وقت خون شهيد هدر نمى‌رود، خون شهيد به زمين نمى‌ريزد، خون شهيد هر قطره‌اش تبديل به صدها قطره و هزارها قطره بلكه به دريايى از خون مى‌گردد و در پيكر اجتماع وارد مى‌شود. «٩»
شهيد حماسه‌آفرين است، بزرگ‌ترين خاصيت شهيد حماسه‌آفرينى اوست در ملتهايى كه روح حماسه مخصوصاً حماسه الهى مى‌ميرد بزرگ‌ترين خاصيت شهيد اين است كه آن حماسه مرده را از نو زنده مى‌كند، لهذا اسلام هميشه نيازمند به شهيد است چون هميشه نيازمند به حماسه‌آفرينى است حماسه‌هاى نو به نو و آفرينشهاى نو به نو. «١٠»