لازم برشمرده و تنها درباره ويژگيها و نحوه انتخاب امام با هم اختلاف دارند. اهل سنت نيز امامت را در قالب عنوان «خلافت» يك ضرورت دينى مى‌دانند. البته امامت يك بعد الهى دارد و يك تعريف مردمى و قانونى؛ امام در بعد الهى حجت خدا بر مردم است و اينجاست كه بايستى براى امام جايگاهى برتر از خليفه قائل شد.
مسئله امامت و ولايت در مكتب تشيع جايگاهى محورى داشته و به صورت بسيار پر رنگى مطرح است. امام ركن و ستون اسلام و صاحب عالى‌ترين مرتبه ولايت الهى است و اين مقامى است كه انديشه‌ها از پى بردن به كنه و ژرفاى آن عاجز و ناتوانند. اما نزد ساير فرق اسلامى امامت نه در چنين پايه‌اى از اهميت تلقى مى‌شود و نه به عنوان اصلى از اصول عقايد آنها به شمار مى‌آيد.
از مجموع آنچه گفته شد اين نتيجه به دست مى‌آيد كه در مكتب گران‌سنگ شيعه، امامت و ولايت جايگاه و منصبى فوق العاده ارزشمند و در عين حال ضرورى و حياتى است كه پيشرفت تمام بندگان را به سوى خداوند عينيت مى‌بخشد. امام حجت زمان است و مسئله وجود يك حجت الهى در هر عصر و زمانى بر روى زمين از مسائل مهم در مذهب اهل بيت عصمت و طهارت (ع) مى‌باشد. «١»
معاويه و تخريب جايگاه امامت‌
از آنجا كه نقش امام حسين (ع) در دفاع از مكتب حياتبخش امامت و ولايت از عصر نخستين خليفه اموى جلوه بيشترى مى‌يابد و در منابع و مآخذ نيز توجه بيشترى به آن شده است، ابتدا اوضاع جامعه اسلامى در عصر معاويه و انحراف آن به طور مختصر بيان شده و سپس موضع امام حسين (ع) در برابر اين وضعيت، به تفصيل ذكر مى‌شود.
زمامداران اموى كه از دوران خلافت عثمان (٢٤- ٣٥ ق) با دستيابى به امارت شام بر مركب قدرت سوار گشتند، در سال ٤١ ق. به طور رسمى خلافت جامعه اسلامى را از آن خود نمودند. آنها با بهره‌گيرى از جهل سياسى مسلمانان، «٢» در سرزمين شام بناى حكومتى را نهادند كه از بنيان با اسلام تضاد داشت. سياست دستگاه خلافت اموى كه بر فتنه انگيزى و تفرقه افكنى استوار بود، قدرت سياسى‌