معاويه ضمن نامه‌اى به تمام عمّال خود در شهرها نوشت: احاديث فضائل عثمان در شهرها رو به فزونى نهاده است، وقتى نامه من بدست شما رسيد مردم را به نقل فضائل صحابه و خلفا دعوت كنيد و هر خبرى كه در فضائل ابوتراب نقل شده، متناقض آن را در باره او نقل كنيد. ابن ابى الحديد مى‌نويسد: بسيارى از آنها احاديثى در فضائل صحابه براى تقرب به بنى اميّه مى‌ساختند. در مقابل حديث اخوّت على (ع) با پيامبر (ص) حديث جديدى ساختند كه پيامبر فرمود اگر خليلى براى خود انتخاب مى‌كردم همانا ابوبكر مى‌بود چنانچه در برابر حديث سدالابواب حديث خوخه را ساختند.
معاويه خود مقيد بود كه در آخر خطبه‌هاى خود به على لعنت بفرستد. و حتى از اصحاب على نيز مى‌خواست تا به زور منبر رفته و بر او لعنت كنند. او وحشتى ايجاد كرده بود تا مردم اسم فرزندانشان را على نگذارند و بر عكس به معاويه موسوم كنند. او گفته بود هر كس فضيلتى از على (ع) نقل كند من ذمّه خود را از او برمى‌دارم لذا تمام خطباء از على بيزارى جسته او را لعن مى‌نمودند. در مقابل گفته كارگزاران حكومت از هر كس كه فضيلتى براى عثمان نقل كند، بايد حمايت كنند. بعدها خواهيم ديد كه سختگيرى‌ها در حق اهل بيت (ع) نيز براى جلوگيرى از زنده شدن ياد على (ع) است. ابن جوزى مى‌نويسد يكى از دلايل مسموم كردن حسن بن على (ع) رفتن به شام نزد معاويه بود كه طبعاً براى او بسيار گران تمام مى‌شده است. اين سختگيرى‌ها براى از بين بردن چهره على (ع) باعث شد تا كسى جرأت نكند فضائل على (ع) را نقل كند. «اوزاعى» محدث مشهور جز يك حديث (نزول آيه تطهير در مورد اهل البيت (ع)) از فضائل اهل البيت نقل نكرد همچنانكه «زهرى» نيز جز يك فضيلت چيزى روايت نكرده است.
طبيعى بود كه لعن‌هاى مكرر و همگانى در دل مردم به خصوص مناطق حجاز و شام اثر بگذارد و به تدريج چهره اميرالمؤمنين على (ع) در ذهن و ذهنيت جامعه دگرگون گردد.
معاويه همين را مى‌خواست چون رهبرى تشيع و اسلام اصيل بر عهده على (ع) بود و اگر از بين مى‌رفت خط او نيز در جامعه محو مى‌شد. معاويه براى تأكيد بيشتر، با شرط بيزارى از على (ع) از مردم بيعت مى‌گرفت كما اينكه براى اولين بار آنها را وادار كرد تا براى بيعت قسم بخورند.