از فرومايگان را برسعادت و شهادت كريمانه ترجيح نخواهيم داد. «١»
٣. تشكيل حكومت اسلامى‌
حكومتى كه از ملاك‌هاى ارزشى و معيارهاى اصيل دينى فاصله بگيرد، «فساد» در پيكره آن ريشه مى‌دواند و راه مبارزه با فساد و زدودن لغزشها و انحرافات از امت اسلامى، تذكر به متوليان و مسؤولان نسبت به رفتار عادلانه و اجراى دقيق قانون و عمل به كتاب و سنّت الهى و حركت اصلاحگرانه‌اى است كه امام حسين (ع) از آن غافل نبودند و در حركت و قيام خويش آن را دنبال مى‌كردند.
حضرت هميشه بر اوضاع نابسامان جامعه معترض بود وهرگز مهر سكوت بر لب نمى‌زد.
همچنين از وظايف رهبران الهى، تشكيل حكومتى است كه بر پايه آيين آسمانى، شكل گيرد و هدفش شكوفايى استعدادهاى انسانى و بالندگى دين و ارزش‌هاى آن باشد.
امام حسين (ع) درباره شايستگى خود به اين امر به سپاه حر مى‌فرمايد:
اى مردم! اگر شما از خدا بترسيد و حق را براى اهلش بشناسيد، اين كار بهتر موجب خشنودى خداوند خواهد بود و ما اهل بيت پيامبر، به ولايت و رهبرى، از اين مدعيان نالايق و عاملان جور و تجاوز، شايسته‌تريم. و اگر شما به اين كار (بيعت و همراهى با ما) كراهت داريد و نسبت به حق ما آگاه نيستيد و بر آنچه براى ما نامه نوشتيد پايدار نيستيد، ما برمى‌گرديم. «٢»
امام حسين (ع) نيز پس از مرگ معاويه و استقبال مردم عراق از امامت و دولت آن حضرت، زمينه را براى تشكيل حكومت اسلامى، مساعد يافت. اين حقيقت را برخى از سخنان سيد الشهداء (ع) آشكار مى‌سازد. آن حضرت در سخنى به اين هدف اصلاحى اشاره كرده و خروج خويش را با انگيزه «طلب اصلاح در امّت پيامبر» معرفى كرده و فرمود: «و انّما خَرَجْتُ لَطَلَبِ الأصْلاحِ فى امَّةِ جَدّى». «٣»
در جاى ديگر نيز حركت و قيام خود را نه بر اساس نزاع قدرت با مستبد پليدى چون يزيد يا دنياطلبانى چون آل ابوسفيان مى‌داند، بلكه براى آشكار ساختن «معارف دين» و «اظهار اصلاح» در شهرها و امنيّت يافتنِ مظلومان و عمل به فرايض دينى و سنن و احكام الهى دانسته است: «... وَ لكِنْ لِنُرِيَ الْمَعالِمَ مِن دينِكَ وَ نُظْهِرَ الاصْلاحَ في بِلادِكَ ....» «٤»
ترغيبى كه امام حسين (ع) در يكى از خطبه‌هايش جهت فداكارى و جانبازى دارد، همراه با ترسيمى از اوضاع اسف‌بار جامعه آن روز است كه فرمود:
ألا ترون أن الحق لا يعمل به و أن الباطل لا يتناهى عنه، ليرغب المؤمن فى لقاء الله محقا، فإنى لا أرى الموت إلا سعادة و لا الحياة مع الظالمين إلا برما.
آيا نمى‌بينيد كه به حق عمل نمى‌شود و از باطل اجتناب نمى‌گردد؟ پس در چنين شرايطى بايد مؤمن (با مبارزه‌اش) مشتاق ديدار خدا باشد، چرا كه زندگى در چنين دوره‌اى مايه ننگ و