گرفته‌اند؛ بعلاوه آنكه در تمامى كوفه به هنگام ورود اهل بيت (ع) حكومت نظامى برپا بود.
٣. در اطراف زينب (س) اهل بيت امام حسين (ع) و زنان و فرزندانى بودند كه بار مصائب فراوانى را بر دوش داشتند. كسانى كه يك روز قبل- روز عاشورا- شاهد به شهادت رسيدن برترين عزيزانشان بودند- آن هم با وضع بسيار فجيع-.
٤. در كنار زينب (س) على بن الحسين (ع) قرار داشت كه غُل جامعه به گردن و دستهاى مباركش بسته شده و خون از آن اعضاء بر بدنش جارى بود. «١»
٥. در برابر آن حضرت، سرهاى مطهّر شهيدان بر بالاى نيزه‌هاى ستمكاران و در معرض ديد مردم قرار داشت.
٦. داغ سنگين شهادت برادر، امام و مقتداى خويش و نيز فرزندان و برادرزادگان و ...
بر قلب آن حضرت به شدّت سنگينى مى‌نمود.
٧. گرسنگى، تشنگى، خستگى سفر و بى‌خوابى نيز رنج ديگرى بود كه شرائط سخن گفتن را بر او دشوار مى‌ساخت؛ چون هر چند بعد از روز عاشورا، دشمن حصر خود را از آب و غذا نسبت به خاندان نبوّت برداشت، اما با آنان همچنان به عنوان اسير برخورد مى‌نمود. از اين رو غذا و آب را به صورت جيره‌بندى به آنان مى‌دادند و چون زينب (س) سرپرستى كاروان را نيز بر عهده داشت گاه لازم بود مقدارى از سهميه خويش را در اختيار ديگران قرار دهد.
٨. در بين حاضران، كسانى بودند كه به دليل عدم شناخت صحيح نسبت به آن حضرت و ديگر اسيرانِ، به ديده منفى و حقارت مى‌نگريستند بنابراين حضرت مى‌بايست به گونه‌اى سخن گويد كه نگاه آنان را در اين زمينه اصلاح كند.
٩. سخن گفتن يك زن عفيف و پاكدامن در برابر مردان بيگانه و زنان ديگر بگونه‌اى كه علاوه بر انجام رسالت، تمامى موازين شرعى را در حياء و عفاف رعايت نمايد بسيار دشوار است.
١٠. فضايى كه حضرت در آن به ايراد سخن پرداخت، بسيار ملتهب، طوفانى و پر سروصدا بود. بديهى است در چنين جوّى سخن گفتن بگونه‌اى كه سخنران ابتدا بايد بتواند سكوت را بر مجلس حاكم كند و سپس حاضران را آماده شنيدن سخنان خود نمايد و طبيعى است كه چنين كارى، قدرت فراوان و اعتماد به نفس بسيار مى‌خواهد.
اما با وجود فراهم نبودن شرايط مناسب جهت ايراد سخنرانى براى زينب (س) آن، حضرت مصمّم به بيان حقائق گرديد! سخنانش همچون صاعقه‌اى بود كه از عالم معنا بر كوفيان فرود آمد و آنان را كه به ذلت و فرهنگ پوچ روزمرّگى و «اكنون زدگى»