كوفيان، با اقتباس از آيه شريفه «وَلَا تَكُونُوا كَالَّتِي نَقَضَتْ غَزْلَهَا مِن بَعْدِ قُوَّةٍ أَنكَاثاً» (نحل:
٩٢)
اظهار مى‌دارد كه سوابق انسانها هر قدر هم ارزشمند باشد نمى‌تواند معيار حقّانيت آنها در زمان‌هاى بعد قرار گيرد. در تاريخ اسلام نمونه‌هاى فراوانى را مى‌بينيم كه در مقاطعى از حيات خويش منشأ خدمات مهمى بوده، اما در مقاطع بعدى مهر بطلان بر همه آن سوابقِ درخشان خود زده‌اند؛ چنانكه زبير در دفاع از اسلام ٢٥ زخم بر بدنش اصابت كرد، اما بعد از ٣٠ سال در جنگ جمل، در مقابل على (ع) ايستاد! زينب كبرا (س) در اين تمثيل كوفيان را نيز در زمره كسانى مى‌داند كه سوابق ارزشمند خويش را در دفاع از اسلام و مكتب اهل بيت با يك حركت حماقت‌بار و سفيهانه در پيوستن به دشمنان خويش و به شهادت رساندن امامشان نابود كردند؛ بدون اينكه در اين معامله‌شان چيزى به دست آورند. زينب (س) رفتار كوفيان را در فاجعه كربلا به زنى تشبيه مى‌كند كه در ميان اعراب از او به عنوان حمقاء- زن احمق- ياد مى‌شود. اين شخص در نيمى از روز، پنبه‌ها (يا پشم‌ها) را مى‌ريسيد و به نخ تبديل مى‌كرد و در عصر همان روز، نخ‌ها را باز مى‌كرد و دوباره به پنبه تبديل مى‌كرد!
در تبيين اين تمثيل بايد گفت:
اولًا حركت سفيهانه مذكور موجب هدر رفتن فرصت‌هايى مى‌گردد كه مى‌توانست در مسير رشد و تكامل قرار گيرد.
ثانياً تمامى زحماتى كه در جهت ريسيدن پنبه‌ها صورت گرفته بود با اين حركت ارتجاعى ضايع مى‌گرديد.
ثالثاً از آنجا كه پنبه بوسيله تابيدن استحكام و تكامل مى‌يابد گشودن و باز كردن آن نه تنها اقدامى بى حاصل است بلكه موجب پيدايش زيانى ديگر مى‌گردد چون اين عمل از ارزش سرمايه موجود به تدريج كاسته و موجب نابودى اصل آن مى‌گردد.
با دقتّ در نكات ياد شده علّت تمثيل نخست زينب كبرى (س) نسبت به ماهيت عملكرد كوفيان بيشتر روشن مى‌گردد چون:
اولًا كوفيان برترين فرصت‌ها را كه مى‌توانستند به رهبرى امامشان نظام استبدادى امويان را سرنگون ساخته و حكومتى الهى مبتنى بر توحيد و عدالت را برقرار سازند، از دست دادند.
ثانياً كوتاهى آنان در بهره نگرفتن از فرصت‌ها سبب گرديد كه دشمن همان را به تهديدى عليه آنان مبدّل سازد.
ثالثاً كوفيان با حركت ارتجاعى خويش در پيوستن به دشمنان، موجب نابودى تمامى سوابق ارزشمند و سرمايه‌هاى پيشين خود گرديدند؛ چون آنان در آغاز با شور تمام و قَسَم‌هاى فراوان، با مسلم بن عقيل به عنوان سفير امام (ع) پيمان‌هاى محكم بسته، با او بيعت نمودند، اما همان گونه كه آن زنِ احمق به رغم همه محكم كارى‌ها، بعد از