و كسى را كه خداوند خونش را حرام شمرده، نكشيد، جز بحق! و آن كس كه مظلوم كشته شده، براى ولّيش سلطه (و حقّ قصاص) قرار داديم.
حرمت قتل نفس و احترام خون انسانها در همه شرايع آسمانى آمده است، و آن را يكى از بزرگ‌ترين گناهان شمرده‌اند. يكى از خونهايى كه مظلومانه ريخته شد، خون اباعبداللَّه الحسين (ع) و اصحاب او بود. روايات فراوانى وجود دارد كه آيه فوق را بر امام حسين (ع) تطبيق داده‌اند.
امام صادق (ع) فرمود:
قَتلُ النَّفس الَّتى حَرَّم اللَّه، فَقد قَتلوا الحُسين (ع) فى‌ اهل بَيتهِ؛ «١»
كسى را كه خداوند خونش را حرام شمرده بود، كشتند. هر آينه حسين بن على (ع) را در ميان خانواده‌اش به قتل رساندند.
همچنين در روايتى ديگر فرمود: آيه شريفه در مورد حسين (ع) نازل شده است. «٢»
سلام بن مستنير از امام باقر (ع) در مورد آيه «و من قتل مظلوماً ...» فرمود: «هُو الحُسين بنُ عَلى (ع) قُتل مَظلوماً وَ نَحن اولياءهُ وَالقائِمِ مِنا اذا قامَ طَلب بِثار الحُسين (ع)»؛ او حسين بن على است كه مظلوم كشته شد و ما ولى او هستيم و قائم ما وقتى قيام كند به خونخواهى حسين (ع) اقدام مى‌كند. «٣»
٩. وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى‌ حُبِّهِ مِسْكِيناً وَيَتِيماً وَأَسِيراً* إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُوراً (انسان: ٨- ٩)
و غذاى (خود) را با اينكه به آن علاقه (و نياز) دارند، به «مسكين» و «يتيم» و «اسير» مى‌دهند! (و مى‌گويند) ما شما را به خاطر خدا اطعام مى‌كنيم؛ و هيچ پاداشى و سپاسى از شما نمى‌خواهيم.
ابن عباس مى‌گويد: حسن و حسين (ع) بيمار شدند، على و فاطمه و فضه (خادمه آنان) نذر كردند اگر آنها شفا يابند سه روز روزه بگيرند، طبق برخى روايات حسن و حسين (ع) نيز گفتند: ما هم نذر مى‌كنيم روزه بگيريم. «٤» آن دو بزرگوار شفا يافتند و خانواده على (ع)، از لحاظ مواد غذايى دستشان خالى بود، امام على (ع) سه من جو قرض نمود و فاطمه يك سوم آن را آرد كرد و نان پخت، به هنگام افطار مستمندى به در خانه آمد، آنان همگى سهم خود را به او دادند، و با آب افطار كردند. شب دوّم‌