آنچه گريز از آن نيست، ضرورت تبيين و تفسير روزآمد قيام حسينى (ع) است. بر شاگردان مكتب جعفرى است كه هماره نظرها وتوجهات مردم را به اصلى‌ترين مسائل عاشورا جلب كنند و تا حد ممكن و مقبول از حواشى بكاهند؛ زيرا بسا حاشيه‌هايى كه متن را مى‌پوشانند و اصل را از نظر مى‌اندازند. به مَثَل، مبلغان و دانش آموختگان علوم دينى بايد هماره بر چند حقيقت برجسته و مهم عاشورا انگشت تأكيد و اصرار بگذارند تا در پرتو آنها جزئيات ديگر نهضت نيز از خطر تحريف و تخريب مصون ماند.
يك: حماسه‌
از مهم‌ترين حقايقى كه ذاكران حسينى هرگز نبايد از خاطر شريف خود بزدايند، وجهه حماسى و شورانگيز عاشورا است. تراژدى بودن ماجراى كربلا، نبايد محققان و مبلغان را از شكوه حماسى آن غافل كند. در ميان درام‌ها و تراژدى‌هاى جهان، هرگز نمى‌توان نمونه‌اى همچون عاشورا يافت و آن دو را با هم سنجيد. اما آيا غمبارى اين حادثه تلخ را بايد چنان نشان داد كه شكوهمندى حماسه آن در ديده‌ها نيايد؟ بارها از استاد شهيد مطهرى شنيده و خوانده‌ايم كه «حادثه عاشورا دو صفحه دارد: يك صفحه سفيد و نورانى، و يك صفحه تاريك، سياه و ظلمانى كه هر دو صفحه‌اش يا بى‌نظير است و يا كم نظير. اما صفحه سياه و تاريكش از آن نظر سياه و تاريك است كه د رآن فقط جنايت بى‌نظير و يا كم نظير مى‌بينيم ...
اما آيا تاريخچه عاشورا فقط همين يك صفحه است؟ آيا فقط رثاء است؟ فقط مصيبت است و چيز ديگرى نيست؟ اشتباه ما همين جا است. اين تاريخچه، يك صفحه ديگر هم دارد كه قهرمان آن، ديگر پسر معاويه نيست؛ پسر زياد نيست؛ پسر سعد نيست، شمر نيست. در آنجا، قهرمان حسين (ع) است. در آن صفحه ديگر جنايت نيست، تراژدى نيست؛ بلكه حماسه است، افتخار و نورانيت است، تجلى حقيقت و انسانيت است؛ تجلى حق پرستى است.» «١»
عاشورا همچنان كه اوج مصيبت و تراژدى است، اوج حماسيه و شكوهمندى روح انسان والا نيز هست. زيرا در آن، امامى معصوم و مظلوم يك تنه و با اصحابى اندك، در مقابل‌