نخستين منطقه‌اى كه مورد تهاجم قرار گرفت، مصر بود. زمانى كه امام به خلافت رسيد، قيس بن سعد بن عباده را به حكومت مصر منصوب كرد. آنگاه كه براى سركوبى ناكثين عازم عراق شد، از قيس خواست تا از مصر بازگردد. قيس عازم مدينه شد و از آنجا به عراق آمد و در صفين شركت كرد. پس از صفين كه اوضاع مصر در هم ريخته و اخبار شورش بر محمد بن ابى بكر بالا گرفت، امام مصمم شد تا مالك را به مصر اعزام كند.
مالك كه پس از بازگشت از صفين، مجدداً به حكومت جزيره گماشته شده بود، نامه‌اى دريافت كرد تا به سمت مصر برود. معاويه كه از اين امر آگاهى يافت، به مسئول خراج در ناحيه قلزم نوشت تا به نحوى مالك را از بين ببرد، در برابر او نيز باقى‌مانده خراج را از وى نخواهد گرفت. او نيز با مسموم كردن مالك از طريق عسل، وى را به شهادت رساند.
منطقه‌اى كه مالك در آن به شهادت رسيد عين شمس نام داشت. معاويه پس از شنيدن خبر قتل مالك، گفت: على دو دست داشت كه يكى را در صفين قطع كرديم كه عمار بود و ديگرى مالك كه اينك قطع شد.
معاويه پس از آن، بعضى از فرماندهان سپاه خويش را براى ايجاد بى‌ثباتى و بر هم زدن امنيت در حجاز و يمن و بصره فرستاد.
اقدامات تخريبى معاويه در زمان خلافت امام حسن (ع) نيز ادامه يافت.
معاويه كوشيد تا با فرستادن جاسوسانى از اوضاع كوفه و بصره خبرى بگيرد.
جاسوسان مزبور شناسايى شدند و همگى به قتل رسيدند. در اين باره امام و نيز عبدالله بن عباس نامه‌هايى به معاويه نوشته و بغى او را به وى گوشزد كردند. تهديد آخرين امام آن بود كه اگر معاويه تسليم نشود همراه سپاه مسلمانان به سوى او خواهند رفت: «فَحاكَمَتْكَ الَى اللَّهِ حَتَّى يُحْكِمَ اللَّهُ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمْ وَ هُوَ خَيْرُ الْحاكِمينَ.»
پس از آن كه نامه‌نگارى ميان امام و معاويه نتيجه‌اى نبخشيد امام به معاويه نوشت: بين او و معاويه چيزى جز شمشير حاكم نخواهد بود. پس از آن معاويه ضمن نامه‌اى به عمال خويش در نواحى مختلف با ابراز خوشحالى از شهادت امام على (ع) و اين كه دشمن آنان بدون زحمت از ميان رفته است خبر داد كه اوضاع كوفه در هم ريخته و ميان ياران او اختلا
مقالات ٥١٦ صبر و استقامت ..... ص : ٥١٥
ف شده است. او (به دروغ يا راست) افزود: اشراف و رهبران مردم كوفه به من نامه‌