پسرش ابراهيم آمد و او را كه در حال جان سپردن بود در بر گرفت و بر دامن نهاد و گريستن آغازيد. عبدالرحمان بن عوف گفت: آيا گريه مى‌كنى؟ مگر شما نبودى كه از گريه كردن بازمى‌داشتى؟ فرمود: «نه، من از فغان و فرياد دو گروه احمق و سفيه گناهكار بازداشتم: آنان كه هنگام مصيبت چهره مى‌خراشند و گريبان مى‌درند و ناله‌هاى شيطانى سر مى‌دهند.» «١»
محى‌الدين نووى از علماى بزرگ شافعى مذهب درباره حرمت اين نوع از ندبه و نوحه مى‌نويسد: «ندبه به شمردن محاسن و صفات نيك مرده همراه با گريه و زارى گفته مى‌شود مانند اين كه بگويد: وا جبلاه، وا سنداه، وا كريماه و مانند آن، (صفاتى كه معمولًا در غلو و زياده‌گويى است) و نوحه، صدا را به گفتن اين‌گونه كلمات بلند كردن است.» «٢»
عبدالرحمان بن قدامه عالم بزرگ حنبلى در علت حرمت اين‌گونه امور مى‌نويسد: «اين كارها به تظلم و دادخواهى و از ديگران يارى خواستن بر ضد ظالم شباهت دارد، و چاك زدن يقه نيز ضايع كردن مال است بدون دليل.» «٣»
ابن تيميه در ادامه سخنانش عزادارى بر امام حسين را از بزرگ‌ترين منكراتى مى‌داند كه خدا و رسولش آن را حرام دانسته‌اند و به شيعيان، به سبب ابراز محبت به اهل بيت پيامبر بدترين اهانت‌ها را روا مى‌دارد.
روافض سينه‌زنى، چاك كردن لباس، نوحه‌خوانى و كارهاى ناپسند ديگر را به خاطر وفات كسى انجام مى‌دهند كه سال‌هاى سال از كشته شدنش مى‌گذرد، كارهاى ناپسندى كه حتى اگر بلافاصله بعد از وفاتش انجام مى‌دادند، باز از بزرگ‌ترين منكراتى بود كه خدا و رسولش انجام آن را حرام دانسته‌اند.
و غير اينان نيز افرادى كشته شده‌اند و يا مرده‌اند و هيچ كسى- مسلمان و غير مسلمان- مجالس سوگوارى و عزادارى را بعد از مدتها از وفات و يا قتل آنها بر پا نكرده‌اند، به جز اين احمقانى كه اگر پرنده بودند از صنف نجاست‌خواران مى‌شدند، و اگر از چهارپايان بودند، الاغ مى‌شدند. «٤»
نقد افكار ابن‌تيميه‌
ابن تيميه به رواياتى كه از پيامبر و عمل صحابه حكايت كرده و در كتب معتبر اهل سنت آمده است اعتنايى نمى‌كند. فقط به آنچه با فكر و انديشه او كه طرفدار بنى‌اميه است و از اين رو لازم مى‌بيند براى دفاع از آنان، به احاديثى تمسك كند كه سودش در آن است، زيرا اگر نوحه و عزادارى بر ظلمى كه بر اهل البيت رفته جايز باشد، جنايات بنى‌اميه افشا مى‌گردد، عملى‌