جلد دهم اعيان الشيعه مى‌نويسد:
قمه زنى و اعمالى ديگر از اين قبيل در مراسم عزادارى حسينى، به حكم شرع و عقل حرام است، و زخمى ساختن سر كه نه سود دنيوى دارد و نه اجر اخروى، ايذاى نفس است كه در شرع مقدس حرام شمرده شده است. اين اعمال، شيعه اهل بيت (ع) را در انظار مردم مورد تمسخر قرار داده و آنان را وحشى مى‌نماياند و شكى نيست كه اين اعمال از وساوس شياطين بوده و موجب رضايت خدا و پيامبر (ص) و اهل بيت اطهار (ع) نيست. من هيچ گاه در اين مراسم كه توسط كنسولگرى ايران در مسجد سيده‌زينب در دمشق برگزار مى‌شود، شركت نكرده‌ام و مردم را هم از شركت در آن نهى نموده‌ام و به همين دليل رساله التنزيه را نوشتم كه چاپ شد و به فارسى هم ترجمه گرديد و به دنبال آن بود كه گروهى از قشريون و كسانى كه خود را به دين منسوب مى‌دارند، قيام كردند و غوغا بر پا ساختند و حتى در ميان مردم عوام شايع كردند كه من با عزادارى مخالفم! به اين تهمت نيز قناعت نكردند و برخى از اهل ديانت را عليه من تحريك كردند و ... «١»
٥. سوء استفاده‌هاى مالى‌
شك نيست كه عده‌اى در ايران و ديگر محيطهاى شيعى از حواشى مراسم عزادارى ارتزاق مى‌كنند. اين مسئله، به خودى خود مذموم نيست؛ اما اگر ارتزاق از دستگاه حسينى به سوءاستفاده مالى بينجامد، مشمول حكم حرام است. سوء استفاده مالى از عقيده مردم به امام حسين (ع) مصاديق فراوانى دارد كه شرح و تفصيل آن را بايد به عقل و شرع سپرد. در اينجا همين قدر مى‌افزاييم كه در اصول كافى از امام باقر (ع) نقل شده است كه: لا تأكل بناالناس فيفقرك اللَّه؛ «٢» يعنى «به بهانه ما مردم را چپاول نكن كه خداوند فقر را بر تو مسلط مى‌كند.» باز به گفته آن بزرگوار (ع)، خداوند كسانى را كه دستگاه دين را به سفره نان و نام خود تبديل كرده‌اند، لعنت كرده است. «٣»
روايات ديگرى نيز در اين زمينه وجود دارد كه در آنها از رفتار كاسب كارانه در مراسم عزادارى، نهى شديد شده است. از منش اخلاقى و مشى دينى نيز چنين بر مى‌آيد كه نبايد ورود به برنامه‌هاى مذهبى و تبليغ مرام حسينى را به مثابه شغل پنداشت و سپس آن را توجيه كرد. گاهى سودجويانه‌ترين رفتار در اين مقوله مقدس از سوى برخى كاسب كاران حرفه‌اى اتفاق مى‌افتد؛ اما آنان همگى اين گونه سودجويى و درآمدهاى نامشروع را توجيه مى‌كنند و حتى به خيال خام خود مى‌پندارند خالص‌ترين خادمان عاشورا در روى كره زمين‌اند!