مرده‌اى از مردگان، صحه گذاشته شده باشد، فرضيه بدعت انگارى آنان، مخدوش و سست خواهد شد. حال آن كه همه تاريخ اسلام، بنابر كهن‌ترين منابع و واثق‌ترين راويان، شاهد وقوع چنين نوحه گرى‌ها و عزادارى‌ها از سوى اولياء و حتى پيامبر خدا (ص) بوده است.
بايد در نظر داشت كه اين گروه قائل به حرمت‌اند و قائلان به حرمت بايد دلايل بسيارى اقامه كنند. در مقابل، كسانى قرار دارند كه مى‌توانند ضمن تمسك به اصل «اباحه»، به يك دليل نقلى نيز بسنده كنند؛ اگر چه ده‌ها دليل و برهان ديگر بر اين قضيه وجود دارد.
دو. مخالفان سياسى‌
گروهى از مخالفان گريه و عزادارى براى امام حسين (ع)، مخالفت خود را بر اقتضائات و احكام و عقايد شرعى بنا نمى‌كنند؛ بلكه ذكر مصائب امام حسين (ع) را داراى پيامدهايى مى‌دانند كه احتراز از آنها براى حفظ وحدت و كيان اسلامى واجب است؛ زيرا برگزارى مجالس عزا، به ايراد سخنانى مى‌انجامد كه در آنها طعن و لعن برخى اصحاب وجود دارد و همين مايه اختلاف و نزاع ميان مسلمين مى‌شود. ابن حجر در الصواعق المحرقه از غزالى نقل مى‌كند كه گفته است: «بر واعظ و غير واعظ، نقل كشته شدن حسين (ع) و حكايات مربوط به آن و نيز نقل مشاجرات و مخاصمات ميان صحابه پيامبر، حرام است؛ چرا كه اين كار موجب گستاخ شدن بر برخى صحابه و طعن بر ايشان مى‌شود؛ در حالى كه آنان از بزرگان دين‌اند ...» «١» بدين ترتيب نبايد از مصائب اهل بيت (ع) و قصه پر آبِ چشم عاشورا سخن گفت؛ چرا كه در اين سخن، قدح اصحاب هست و ذمّ بسيارى از راويان و مشاهير صدر اسلام!
در روزگار ما نيز اين سخن به گونه‌هايى ديگر گفته مى‌شود. به باور اين گروه، بايد از ذكر و نقل پاره‌اى از حوادث صدر اسلام، چشم پوشيد و اصلِ «تبرّا» را يكسره به كنارى نهاد. اين سخن، اگر چه يكسره باطل نيست و گاه بايد به اقتضاى زمان و مكان، شيعيان به عزادارى‌هاى خود، شكلِ معتدل‌ترى دهند، اما نمى‌توان آن را تا آنجا پذيرفت كه حقايق تاريخى و گوهر دين و مسلمات شرعى را از ياد برد.