شمشير خواهم زد و اگر سلاحى براى جنگ نداشته باشم سنگ به سويشان مى‌بارم و از تو جدا نمى‌شوم تا بميرم.
آنگاه سعيد بن عبداللّه حتمى برخاست گفت: يابن رسول اللّه! به خدا هرگز رهايت نمى‌كنيم. تا خدا بداند كه ما در مورد شما، حرمت پيامبرش را حفظ كرديم. به خدا اگر بدانم در راه تو هفتاد بار كشته مى‌شوم و دوباره زنده مى‌شوم و زنده زنده در آتش مى‌سوزم و خاكسترم را به باد مى‌دهند از تو جدا نمى‌شوم. پس چگونه دست از تو بردارم. وقتى كه مى‌دانم يك بار مردن است و بعد از آن كرامت ابدى.
پس از او زهير بن قين برخاست و گفت: يابن رسول اللّه به خدا دوست دارم هزار بار كشته شوم و دوباره زنده شوم و باز كشته شوم و خداوند جان تو و جوانان اهل بيتت را حفظ كند.
پس از او اصحاب هر كدام در اين باب سخن راندند. گفتند: به خدا از تو جدا نمى‌شويم. جانمان فداى تو باد. با دست و سر و سينه از تو دفاع مى كنيم تا كشته شويم و به عهد خود وفا كنيم. «١»
آغاز جنگ‌
صبح روز دهم محرم، امام حسين عليه السلام اصحابش را براى نبرد آماده كرد. نيروى حضرت از سى و دو نفر سوار و چهل نفر پياده تشكيل مى‌شد. حضرت زهير را در جناح راست لشكر و حبيب بن مظاهر را در جناح چپ لشكر قرار داد و پرچم اصلى را به برادرش عباس داد.
خيمه‌ها پشت سر سپاه قرار گرفته بود. در خندقى كه شبانه در پشت خيمه ها كنده بودند مقدارى هيزم ريختند و آتش زدند تا دشمن نتواند از پشت سر به خيمه ها حمله كند. آنگاه حضرت خود وارد خيمه مخصوصى شد و نظافت كرد و چون بيرون آمد بر مركب خود نشست. قرآنى به دست گرفت و جنگ آغاز شد.
حضرت دست به دعا گشود:
بارالها! تو در هر غم و اندوه پناهگاه و در هر گرفتارى اميد منى و در هر حادثه‌اى كه برايم پيش آيد تو تكيه گاه و سلاح منى چه بسيار غمهايى كه دل را ضعيف مى‌كند و راه هر چاره را مى‌بندد. گرفتارى‌هايى كه با ديدن آنها دوستان رهايت مى‌كنند و دشمنان شادكامى پيشه مى‌كنند. من از ديگران قطع اميد كردم و آنها را به درگاه تو آوردم و از آنها به تو شكايت كردم و تو آنها را برطرف كردى و نجاتم دادى. خدايا تو