اينان به تعبير قرآن كريم بدبخت‌ترين خلائق‌اند؛ چون وجود اين بيمارى در آنان، به تدريج زمينه معاصى بزرگ را فراهم نموده و فرجام آنان را به كفر و الحاد ختم مى‌كند.
زينب (س) نيز در اين گفتار كوبنده خويش مى‌خواهد كوفيان را از اين خواب عميق و بيمارى مرگبار رهانيده و هويت حقيقى‌شان را به آنان بنماياند. آن حضرت در اين مقطع حساس، بزرگ‌ترين رسالت خويش را در اين مى‌بيند كه ماهيّت حقيقى كسانى را كه غرق در موهومات پوچ و انديشه‌هاى ناصواب بوده و به خواب عميق فرو رفته‌اند به خودشان نشان دهد؛ به آنان بفهماند كه چيستند و در چه جهنّمى سقوط كرده‌اند؛ از اين رو صاعقه‌وار بر آنان بانگ مى‌زند كه:
ألا وَ هَلْ فيكُمْ الَّا الصَّلِفُ النَطِفُ؛ آيا در شما جز لاف زدن‌هاى بيهوده و آميخته با ننگ چيزى يافت مى‌شود؟!
در اين جمله حضرت كوفيان را انسان‌هايى مى‌داند كه مبتلا به بيمارى خودستايى بوده و در تخيلات خويش سير مى‌كنند چون اينان اولًا خود را مفتخر به محبت و پيروى از اهل بيت (ع) دانسته و ثانياً از سوابق خويش در دفاع از آنان به خود مى‌باليدند. اين سخن زينب (س) به آنها فهماند كه افتخاراتى كه بدان مى‌نازيد جز ادّعاهايى كاذب چيزى نيست. اين توهّمات از مكائد نفس سرچشمه گرفته و سبب خود بزرگ بينى‌تان گشته است، چون انسان‌هاى مخلص و واقع‌بين هيچ گاه از اعمال خويش راضى نبوده و دائماً بر وضعيت خويش بيمناكند:
«فَهُم لأنفُسِهِم مُتَّهِمُونَ وَ مَن أَعمَالَهُم مُشفِقُونَ» «١»
به علاوه آن‌كه صرف اظهار دوستى و محبّت خاندان رسالت نمى‌تواند دليلى بر خودستايى و فخرفروشى به ديگران باشد، خصوصاً آن كه اين تظاهر به دوستى در شرائط سخت مبدّل به دشمنى گردد؛ چنان كه حضرت در بيان بعدى‌شان مى‌فرمايد:
والصّدْرُ الشّنف:
آيا در شما چيزى جز سينه‌هاى پر از كينه عليه ما وجود دارد؟!
يعنى شما انسان‌هايى هستيد كه در وجودتان تناقض حاكم است. از طرفى به دوستى با ما به ديگران مى‌باليد و از در وضعيّتى ديگر سينه‌هاى خود را مملوّ از كينه با ما نموده و در لشكركشى عليه ما بر مى‌خيزيد!
«وَ مَلِقُ الإمَاء و غَمزُ الأَعدَاء»
اين بيان حضرت، بيمارى سوم و چهارم كوفيان را به آنان گوشزد مى‌كند و آن مرض‌