ترويج نشانه‌هاى ظاهرى دين بى‌معناست.
٢. اصلاح‌طلبى ... و نُظْهِرَ الْاصلاحَ فى‌ بلادِكَ.
بى‌گمان جامعه اموى از جهات متعددى فاسد بوده است و اين فساد دامن گير جامعه اسلامى آن روز شده بود. امام حسين (ع) در همين خطبه ابعاد مختلف فساد اجتماعى در عصر حاكميت معاويه را به شرح زير برمى‌شمرد:
١- سهل انگارى و سكوت عالمان دينى در برابر زشتى‌ها و فسادهاى آشكار ستمكاران:
... لِانَّهُمْ يَرَوْنَ مِنْ الظَّلَمَةِ الّذينَ بَيْنَ اظْهُرِهِمْ الْمُنْكَرَ وَ الْفَسادَ، فَلا يَنْهَوْنَهُمْ عَنْ ذلك.
٢- حاكميت روحيه دنيا خواهى و ترس از مرگ. امام (ع) علت سهل انگارى و سكوت عالمان جامعه آن روز را ميل به ثروت دنيا و ترس از آزار و تعقيب برمى‌شمرد:
رَغْبَةً فيما كانُوا يَنالونَ مِنْهُمْ و رَهْبَةً مِمّا يَحْذَرُونَ.
٣- تضعيف روحيه خدا ترسى و حاكميت روحيه ترس از مردم. امام (ع) اشاره مى‌كنند كه به جاى ترس از مردم بايد از خدا بترسند:
وَاللَّهُ يَقولُ: فَلا تَخْشَوُا الناسَ وَ اخْشَوْنِ.
٤- ترك روحيه امر به معروف و نهى از منكر. سرور آزادگان پس از اشاره به اين مطلب در خطبه مِنى نزد كبار علماى عصر خود اهميّت والاى فريضه امر به معروف و نهى از منكر را بر مى‌شمارند و در تعريف آن، چنان كه قبلًا نيز بيان شد، آن را دعوت به اسلام، بازگرداندن حقوق ستمديدگان، مبارزه با ستمكاران و توزيع عادلانه ثروت عمومى و غنايم جنگى و سيستم صحيح ماليات‌گيرى و مصرف درست آن بر مى‌شمارد.
٥- كوتاهى در قيام به حق الهى، سبك شمردن حقّ ائمه و ضايع كردن حقّ ضعيفان جامعه و در مقابل، پى‌گيرى منافع شخصى. امام (ع) با اشاره به منزلت بالاى عالمان دينى در جامعه مى‌فرمايد:
آيا به همه اين‌ها [احترام و منزلت بالاى اجتماعى‌] بدان جهت نائل نشده‌ايد كه اميد مى‌رود از سوى شما قيام به حق الهى صورت گيرد؟ هر چند در بيشترِ حق الهى كوتاهى كرده‌ايد. حق ائمه را سبك شمرديد، حقّ ضعيفان را ضايع كرديد و امّا به زعم خود حق خود را طلب كرديد. در حالى كه نه پولى خرج كرده‌ايد و نه جانتان را در راه خدا به خطر انداخته‌ايد و نه با عشيره‌اى به خاطر خدا دشمنى كرده‌ايد.
در ادامه خطبه مِنى امام حسين (ع) با اشاره به اين نكته كه علما در سايه فضل و كرامت الهى به كرامت رسيده‌اند، از بى‌احترامى آنان نسبت به خدا شناسان واقعى شكوه مى‌كند.
٦- بى‌تفاوتى در برابر نقض پيمان‌هاى الهى در عين حال نگرانى در باره نقض‌