ايم
مقالات ٧١٧ نامه ابن زياد به ابن سعد ..... ص : ٧١٧
ان و تعهّد، است نه رنگ و زبان و قبيله و نژاد و منطقه جغرافيايى. امام حسين (ع) در عاشورا، به ياران خويش عزّت بخشيد، آنان را با وفاترين ياوران حق دانست. خود را به بالين يكايك ياران شهيدش مى‌رساند و سر آنان را بر دامن مى‌گرفت. بين آنان تفاوت قائل نمى‌شد. هم بر بالين على اكبر (ع) حاضر شد، هم بر بالين غلام خويش.
يكجا رخ غلام و پسر بوسه داد و گفت در دين ما سيه نكند فرق با سفيد.
وقتى حرّ، بيدار شد و توبه كرد و به اردوى امام پيوست، ترديد داشت كه امام حسين او را مى‌پذيرد يا نه؟ سؤال حرّ «هَلْ لى‌ مِنْ تَوْبَةِ؟» آيا براى من توبه‌اى هست، نشان دهنده نقطه اميد او به بزرگوارى امام حسين (ع) بود. حضرت هم توبه و بازگشت و حقگرايى او را ارج نهاد و با سخنِ «نَعَم، يَتُوبُ‌اللَّهُ عَلَيْكَ»، او را به بخشايش و رستگارى اميد داد. «١»
اين ارج نهادن به مقام يك انسان تائب است كه خود را از ظلمت رهانده و به نور رسانده است. هر چند سابقه‌اى تيره و گناه آلود دارد، ولى اينك به نور، ايمان آورده است.
«جون»، غلام ابوذر بود. روز عاشورا از امام حسين (ع) اذن ميدان خواست. امام به او رخصت داد كه از صحنه برود و كشته نشود چرا كه در روزهاى سخت و دشوار، همراه اين خاندان بوده ولى الآن مجاز است كه جان خويش را برگيرد و برود. ولى جون به پاى امام افتاد و بوسيد و گريست و درخواست كرد كه اجازه يابد خونش با خون اهل بيت در اين ميدان آميخته شود. امام هم اجازه داد. به ميدان رفت و پس از جنگى دلاورانه به شهادت رسيد و امام به بالين او آمد و دعايش كرد:
خدايا چهره‌اش را نورانى و بدنش را خوشبو ساز و او را با محمد و آل محمّد محشور كن. «٢»
اين نيز نمونه‌اى از تكريم انسان بود، در آن ميدان كرامت و شرافت. ارج نهادن امام به فداكارى يارانش، تكريم انسان و انسانيّت بود. سيدالشهدا (ع) كنار پيكر خونين اصحاب شهيد خويش مى‌آمد، آنان را آغشته به خون مى‌ديد و عطر شهادت را از آن اجساد مطهّر استشمام مى‌فرمود. و در ستايش از آنان و ملامت قاتلانشان مى‌فرمود: «قَتَلَةٌ كَقَتَلَةِ النّبيين و آلِ النبيّن» قاتلانى، همچون قاتلان پيامبران و دودمان رسولان! يعنى ياران شهيدش را همسنگ و هم‌تراز با پيامبران الهى مى‌دانست وقاتلان آنان را همچون كشندگان پيامبران الهى.
شخصيت دادن به افراد با ايمان و فداكار در راه خدا و دين، پيام عاشورا است كه از رفتار حسين‌بن على (ع) آموخته مى‌شود. جامعه‌اى كه وارث فرهنگ جهاد و شهادت است، بايد به چنين انسانهاى از جان گذشته، به جانبازان و آزادگان، به خانواده‌هاى شهدا و ايثارگران، حرمتى عظيم قائل شود، تا اين خط خدايى، همواره پرجاذبه و دوست داشتنى بماند و