جهنم بر اوست. دستانش بسته و پاهايش به زنجيرى از آتش كشيده خواهد شد. به سر در آتش جهنم خواهد افتاد و تا قعر جهنم خواهد رفت. داراى بويى است كه اهل جهنم از شدت بدى آن به خدا پناه مى‌برند. و در آن آتش جاودانه مى‌ماند و عذاب دردناكى مى‌چشد. هر وقت پوستشان بسوزد خداوند پوستى جديد بر آنها مى‌اندازد تا عذاب را بچشند، حتى يك لحظه هم عذاب از آنها برداشته نمى‌شود و از آب جوشان خورانده مى‌شوند. واى بر آنها كه چه عذابى در انتظارشان است و همچنين محمد (ص) فرمودند: خشم خدا و خشم من در مورد كسى شديد است كه خون اهل بيت من را بريزد و با اذيت عترت من، مرا آزار دهد.
ابن تيميه در دفاع از يزيد و اشكال بر علامه حلى مى‌نويسد:
در جواب مؤلف بايد گفت: لعنت يزيد در حكم لعنت ساير پادشاهان و خلفاى مثل خودش است، و يزيد از ديگران بهتر بود، از مختار بن ابوعبيد ثقفى امير عراق كه در ظاهر مدعى انتقام حسين از قاتلانش بود، بهتر است. مختار مدعى بود جبرئيل بر او نازل مى‌شود. و از حجاج بن يوسف بهتر بود، زيرا به اتفاق مردم از يزيد ظالم‌تر بود.
با اين وجود، بايد گفت: غايت چيزى كه در مورد يزيد و ساير ملوك مى‌توان گفت، اين است كه آنها فاسق بوده‌اند و به لعنت يك فاسق معين و مشخص امر نشده است و لعنت نموده از زبان پيغمبر (ص) فقط براى لعنت يك نوع و يك جنس بوده، و نه لعنت يك شخص معين، مثل «لعن اللَّه السارق؛ يسرق البيضة فتقطع يده» يعنى: خداوند دزد را لعنت كند، كه تخم مرغ مى‌دزدد و دستش قطع مى‌گردد ....
ولى آنچه يزيد با اهل حره انجام داد، به اين خاطر بود كه نايبان و عشيره آنها را خلع و اخراج كرده بودند. يزيد پشت سر هم چندين بار فرستاده‌اى نزد آنها فرستاد و از آنها خواست اطاعت كنند. ولى آنها امتناع ورزيدند. پس يزيد مسلم بن عقبه را آنجا فرستاد و به او امر كرد كه بعد از سيطره بر آنها، سه روز مدينه را مباح شمارد و اين همان چيزى است كه مردم به شدت با آن مخالف بوده و آن را ايرادى بر يزيد دانسته‌اند، و به همين دليل به احمد گفته شد:
آيا حديث يزيد را مى‌نويسى؟ گفت: نه، او صاحب كرامتى نيست. آيا او همان كسى نيست كه آن كار را با اهل مدينه كرد؟
ولى يزيد همه اشراف را نكشت و عدد مقتولان نيز به دهها هزار نفر نرسيده است و خون كشته‌ها نيز به آرامگاه پيغمبر (ص) نرسيد، و حتى به باغچه مسجد نرسيد. كشتارى هم در مسجد روى نداد. «١»