«الا تَرَوْنَ الَى الْحَقِّ لايُعْمَلُ بِهِ وَ الَى الْباطِلِ لايُتَناهى عَنْهُ؟ لِيَرْغَبِ الْمُؤْمِنُ فى لِقاءِ رَبِّهِ مُحِقّاً فَانّى‌ لاارَى الْمَوْتَ الّا سَعادَةً وَ الْحَياةَ مَعَ الظَّالِمينَ الّا بَرَمًا» «١»
آيا نمى‌بينيد كه به حق عمل نمى‌كنند و از باطل دورى نمى‌گزينند؟! تا مؤمن حق طلبانه به سوى پروردگارش بشتابد و من مرگ را جز رستگارى و زندگى با ستمگران را جز ننگ نمى‌دانم.
حق ستيزى و باطل گرايى چنان بر جامعه اسلامى حاكم گشته بود كه هيچ اميدى به تغيير آن نبود و راه چاره همان بود كه امام حسين (ع) به سويش شتافت.
٣- پيمان شكنى: در آن روزگار، خوى زشت و شيطانى پيمان شكنى به جامعه نيز راه يافته بود، چنان كه مردم كوفه پس از آن همه نامه و پيام به امام حسين (ع) نه تنها به پيمان خويش وفا نكردند، بلكه با دشمن نيز هم داستان شدند و سرهاى مقدّس شهيدان را براى اميرشان هديه بردند.
٤- فروختن خوشنودى خدا به خشنودى خلق: به دست آوردن خشنودى ذات مقدّس الهى والاترين آرزوى انسان‌هاى وارسته است و بندگان راستين خدا و جامعه سالم اسلامى، همواره مى‌كوشند تا به چنين مقام ارجمندى دست يابند؛ چنان كه مسلمانان صدر اسلام در ركاب رهبر والامقام خويش همواره در پى خشنودى خداوند بودند و هيچ چيز را با آن سودا نمى‌كردند. اما اين ويژگى ارزشمند، اندك اندك از ميان رفت و مردم، خشنودى پليدترين آدميان روى زمين را به جاى خشنودى خداوند برگزيدند.
نقل است كه چون كاروان حسينى در كربلا بازايستاد. عبيدالله نامه‌اى به امام نوشت و از او خواست كه يا بيعت كند و يا كشته شدن را برگزيند. امام (ع) وقتى نامه را خواند، آن را پرتاب كرد و فرمود:
«لا افْلَحَ قَوْمٌ اشْتَرَوْا مَرْضاتِ الَمخْلُوقِ بِسَخَطِ الْخالِقِ» «٢»
مردمى كه خشنودى آفريده را با ناخشنودى آفريدگار معامله كنند، رستگار نخواهند شد.
٥- ترك امر به معروف و نهى از منكر: فريضه ارزشمند «امر به معروف و نهى از منكر» ضامن اجراى احكام اسلام و بقاى شريعت آسمانى است. قرآن مجيد در اين باره مى‌فرمايد: