يستأذنوه ان الذين يستئذنوك اولئك الذين يؤمنون باللَّه و رسوله «١»
مؤمنان واقعى كسانى هستند كه ايمان به خدا و رسولش آورده‌اند و هنگامى كه در كار همگانى با او باشند و تا از او رخصت نطلبيده‌اند نبايد بروند كسانى كه از تو رخصت مى‌طلبند آنها به راستى ايمان به خدا و پيامبرش آورده‌اند.
اين آيه مدال افتخار «حنظله غسيل الملائكة» است كه در حساس‌ترين و شيرين‌ترين لحظات زندگى همراهى با پيامبر را بر لذت دنيا ترجيح داد و از حجله عروسى به بستر شهادت رفت و از آنجا به سوى ملكوتيان پر كشيد.
از اين آيه استفاده مى‌شود كه مؤمنان هيچ گاه در «امر جامع» پيامبر را بدون اجازه رها نمى‌كنند.
«امر جامع» هر كار مهمى است كه اجتماع مردم در آن لازم است و تعاون و همكارى شان ضرورت دارد خواه مسأله مهم مشورتى باشد خواه مطلبى درباره جهاد و مبارزه با دشمن و خواه نماز جمعه و ... در همه اين صحنه‌ها مؤمنان راستين به همراه ولى هستند.
ج) جلو نيفتادن از ولىّ‌
از ابعاد «ولايت پذيرى» همراهى با ولى است نه جلو افتادن و نه عقب قرار گرفتن.
قرآن كريم در اين زمينه مى‌فرمايد:
يا ايهاالذين آمنوا لاتُقَدّموا بين يدى‌اللَّه و رسوله واتقوااللَّه ان‌اللَّه سميع عليم؛ (حجرات/ ١)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد بر خدا و پيامبرش پيشى مگيريد و تقوا پيشه سازيد كه خداوند شنوا و داناست.
«پيشى گرفتن بر خدا و رسول» يعنى در برابر تصميم‌هاى خدا و پيامبر نظر ديگرى دادن و اعمال سليقه كردن.
حضرت امام على عليه السلام فرمود:
«انظُرُوا اهلَ بَيتِ نَبِيِّكُم فَالزَمُوا سَمْتَهُم وَ اتَّبِعُوا اثَرهُم فَلَن يُخرِجُوكُم مِن هُدىَ وَ لَنْ‌