خويش كه همان امامت و ولايت بر جامعه اسلامى است، بيعت با يزيد، جرثومه ظلم و فساد را به عنوان خليفه مسلمين جايز ندانسته و براى نجات دين جدش و احياى آن «١» به پاخاست؛ دينى كه امامت جزء اركان آن محسوب مى‌شود.
نبرد حسين بن على (ع) با يزيد، نبرد نواده محمد (ص) با بوسفيان است. روزگارى محمد (ص) در صيانت از نبوت- كه سرچشمه‌اش توحيد بود- در برابر فرزند حرب (ابوسفيان) ايستاد و حال حسين (ع) در پاسدارى از مكتب امامت- كه استمرار مكتب نبوت است- در برابر يزيد سينه سپر مى‌كند و راه و مسيرى روشن براى تمامى عزّتمندان عالم مشخص مى‌سازد؛ راهى كه از چراغ هدايتگر امامت و ولايت نور مى‌گيرد. «٢»
نتيجه‌
امامت و ولايت به عنوان اصلى لازم براى هر جامعه‌اى همواره مطرح بوده و تمامى فرق و مذاهب اسلامى به نوعى بر اهميت و لزوم اين امر تأكيد داشته‌اند؛ ولى آن گونه كه شيعه آن را پذيرفته است، آنها نپذيرفته‌اند. امامت از اساسى‌ترين پايه‌هاى مكتب تشيع به شمار آمده و به طور كلى تشيع منهاى امامت امرى غير قابل پذيرش مى‌باشد؛ چرا كه فلسفه وجودى و سياسى اين مذهب در امامت و ولايت تبلور يافته است.
امامت خطى است براى بقاء اسلام و مصونيت آن از تحريف و انحراف، كه از سوى خدا ترسيم گشته است. امامان معصوم (ع) كه امامت خويش را ادامه رسالت حضرت خاتم (ص) مى‌شمردند، صيانت از دين اسلام و هدايت جامعه را زير لواى امامت و ولايت تحقق‌پذير مى‌ديدند و در حراست و دفاع از آن مقام از هيچ كوششى فروگذار نبوده‌اند.
امام حسين (ع) نيز در طول زندگانى پرمايه خويش با روشها و سياستهاى گوناگون از اين مقام رفيع نگاهبانى نمود. ايشان در عصر خلافت معاويه بر اساس علم لدنى و اقتضائات سياسى و اجتماعى، از مبارزه و درگيرى آشكار با دستگاه خلافت اجتناب ورزيد؛ ولى زمانى كه يزيد مظهر جهالت و سفاهت به شيوه ملوكانه و به طور موروثى به خلافت رسيد، قبول ديكتاتورى وى را مغاير با اصول امامت ديد.
از اين رو كرامت قداست را بر لئامت نابكاران ترجيح داد و نهضتى عظيم بر ضد دستگاه ظلم اموى راه‌اندازى نمود؛ نهضتى كه در هر زمان و مكان و در همه ابعاد و

مقالات ٩١ نهضت كربلا از ديدگاه علماء اهل سنت ..... ص : ٩٠