كرد خدايا! من چه كرده‌ام كه پدرم با من اين طور برخورد كرد؛ سابقه‌اى ندارد، لابد تغييرى در زندگى ما پيدا شده. خوب، زهرا (س) باهوش بود. تغييرهاى زندگى‌اش را در اين دو سه هفته فهميد. يك دستبند نقره به دستش بسته بود. يك پرده به در اتاق كوچكش زده بود.
قدرى چيزهاى زينتى در اطراف اتاقك درست كرده بود. احساس كرد قضيه به اينها برمى‌گردد. در روايت دارد وقتى پيغمبر از خانه زهرا بلند شد آن قدر بى حوصله بود كه به خانه ديگران هم نرفت. رفت به مسجد. در مسجد ديد يك عدّه از اصحاب صفّه نشسته‌اند و از گرسنگى رنگشان پريده است. (در آخر سوره بقره آيه‌اى هست كه اصحاب صفّه را توصيف مى‌كند.) اوايل اسلام در مدينه اين طور بود كه مهاجرين از اطراف مى‌آمدند و مثل جنگ‌زده‌هاى فعلى ما با فقر و محروميت در جايى با كمترين امكان به سر مى‌بردند. يك عدّه را مردم در خانه‌ها جاى داده بودند. يك عدّه هم جا نمى‌شدند، در مسجد مى‌ماندند و به اينها اصحاب صفّه مى‌گفتند. پيغمبر متأثّر شد كه خدايا! در شرايطى كه اصحاب صفّه و مسلمانان مهاجر اين طور زندگى مى‌كنند، دختر من براى چه پرده مى‌خواهد؟ متأثّر و غمگين نشست. يك وقت ديد سلمان آمد و بقچه‌اى را جلوى پيغمبر گذاشت و باز كرد.
همان پرده، همان دستبند و چيزهاى اضافى خانه زهرا (س) بود. پيغمبر خوشحال شد و فرمود: «فداها ابوها». پدر به قربان اين دختر باشعور. بعد آمد به زهرا (س) فرمود: «زهراجان اين نعمت‌هاى خدا مباح است و نيكو، اما در موقعى كه مسلمانان پاك در مسجد غذا ندارند، دختر من در خانه‌اش پرده نمى‌خواهد. اينها را بگذار براى بچه‌هاى كسراها و امپراتوران و ديگران. اينها براى ما نيست.» اين در زندگى پيغمبر (ص) و زهرا (س) يك حادثه كوچكى است.
آيا اسلام بايد اين طور باشد؟ در موقعى كه ديگران نيازمندند، كسانى به نام اسلام جشن بگيرند و در يك شب هزاران هزار تومان خرج كنند و بنوازند و براى بچّه‌هاشان مبارك باد بخوانند؟! اين درست است؟! خوب، مباح است. اگر مال از آن خودمان باشد مشروع است و حرفى نيست، مى‌شود مصرف كرد؛ امّا اخلاق اسلامى اين را اجازه نمى‌دهد.
به يك معنا اسراف نيست. ممكن است و اصولًا براى يك مسلمان گوارا نيست كه بخواهد زندگى خودش را با اسراف و اتراف اداره بكند و هموطنانش در وضعيّت آشفته و