صاحب هر نعمت و آخرين مقصود هر حركت هستى. «١»
ابن سعد كه در اشتياق حرص آلود به فرماندارى رى مسخ شده بود، تيرى در چله كمان نهاد و به سوى اردوى امام حسين عليه السلام نشانه رفت و بدون هيچ شرمى رو به لشكر خود گفت: شاهد باشيد كه اولين تير را خود من پرتاب كردم. «٢»
نماز ظهر
ظهر از راه رسيد. ابو ثمامه صائدى خدمت امام حسين عليه السلام آمد عرض كرد:
فدايت شوم يا اباعبداللّه! دشمن نزديك و نزديك‌تر مى‌شود و تا من زنده‌ام دستشان به شما نخواهد رسيد، ولى دوست دارم در حالى به زيارت پروردگارم نائل شوم كه اين نماز را هم به امامت شما به جا آورده باشم. حضرت نگاهى به آسمان انداخت و فرمود: نماز را يادآورى كردى، خدا تو را از نمازگزاران قرار دهد، آرى اول وقت نماز است.
آنگاه فرمود: از لشكر بخواهيد دست از جنگ بردارند تا نماز بخوانيم حصين بن تميم فرياد زد: نماز شما قبول نمى شود.
حبيب بن مظاهر فرمود: فكر مى‌كنى نماز تو قبول است، ولى نماز خاندان پيامبر قبول نمى‌شود؟
حصين به او حمله كرد با هم درآويختند حبيب او را بر زمين افكند، ولى اهل كوفه نجاتش دادند.
زهير و سعيد بن عبداللّه در جلوى امام ايستادند تا آن حضرت نماز بگذارد. نيمى از اصحاب مقابل حضرت صف كشيدند و نيمى ديگر در نماز به او اقتدا كردند و حضرت با اصحاب خود نماز خوف به جا آورد. «٣»
آخرين سرباز
امام حسين عليه السلام در آخرين لحظات جنگ كه ديگر ياورى براى او نمانده بود از ميدان به خيمه گاه بازگشت، بر در خيمه ايستاد و فرمود: طفل كوچكم على را بياوريد تا با او خداحافظى كنم! كودك را به حضرت دادند او را در دامن خويش نهاد، مى‌بوسيد و مى‌فرمود: واى بر اين قومى كه خصم آنها در قيامت جد توست. كودك در