است كسانى با مطالعه تاريخ، موارد قطعى پيدا كنند) «١» ولى هرگز تاريخ نشان نمى‌دهد كه معاويه در يك مجلس، علنى شراب خورده باشد يا در حالتى كه مست است وارد مجلس شده باشد؛ در حالى كه اين مرد علناً در مجلس رسمى شراب مى‌خورد، مست لايعقل مى‌شد و شروع ميكرد به ياوه سرايى. تمام مورخين معتبر نوشته‌اند كه‌اين مرد، ميمون باز و يوزباز بود. ميمونى داشت كه به آن كنيه «اباقيس» داده بود و او را خيلى دوست مى‌داشت.
چون مادرش زن باديه نشين بود و خودش هم در باديه بزرگ شده بود، اخلاق باديه نشينى داشت، با سگ و يوز و ميمون انس و علاقه بالخصوصى داشت. مسعودى در مروج الذهب مى‌نويسد: «ميمون را لباسهاى حرير و زيبا مى‌پوشانيد و در پهلو دست خود بالاتر از رجال كشورى و لشكرى مى‌نشاند»! اين است كه امام حسين (ع) فرمود: «وَ علَى الاسلامِ السَّلامُ اذ قَدْ بُلِيَت الامَّةُ براعٍ مِثلِ يَزيدَ» «٢». ميان او و ديگران تفاوت وجود داشت. اصلًا وجود اين شخص تبليغ عليه اسلام بود. براى چنين شخصى از امام حسين (ع) بيعت مى‌خواهند! امام از بيعت امتناع مى‌كرد و مى‌فرمود: من به هيچ و
مقالات ٦٦٨ ٢ - فساد دستگاه خلافت و خروج آن از نظام اسلام ..... ص : ٦٦٧
جه بيعت نمى‌كنم. آنها هم به هيچ وجه از بيعت خواستن صرف نظر نمى‌كردند.
اين يك عامل و جريان بود: تقاضاى شديد كه ما نمى‌گذاريم شخصيتى چون تو بيعت نكند (آدمى كه بيعت نمى‌كند يعنى من در مقابل اين حكومت تعهدى ندارم، من معترضم)، به هيچ وجه حاضر نبودند كه امام حسين (ع) بيعت نكند و آزادانه در ميان مردم راه برود. اين بيعت نكردن را خطرى براى رژيم حكومت خودشان مى‌دانستند. خوب هم تشخيص داده بودند و همين طور هم بود. بيعت نكردن امام يعنى معترض بودن، قبول نداشتن، اطاعت يزيد را لازم نشمردن، بلكه مخالفت با او را واجب دانستن. آنها مى‌گفتند بايد بيعت كنيد، امام مى‌فرمود بيعت نمى‌كنم. حال در مقابل اين تقاضا، در مقابل اين عامل، امام چه وظيفه‌اى دارند؟ بيش از يك وظيفه منفى وظيفه ديگرى ندارند: بيعت نمى‌كنم. حرف ديگرى نيست.
بيعت مى‌كنيد؟ خير. اگر بيعت نكنيد كشته مى‌شويد! من حاضرم كشته شوم ولى بيعت نكنم. در اينجا جواب امام فقط يك «نه» است.