خواهد پيچيد.
پژوهنده در تاريخ دعوت اسلامى و سيره نبوى به آسانى جو با اندكى تحقيق‌ج به مصاديق اين حقيقت مى‌رسد. چنان كه يكى از مردان بنى عامر بن صعصعه پرده از اين حقيقت برداشته مى‌گويد: «به خدا سوگند، اگر من اين جوان قريشى را در اختيار مى‌داشتم، همه عرب را به وسيله او مى‌خوردم.» وى به رسول خدا (ص) چنين پيشنهاد كرد: «اگر ما با تو بيعت كنيم و آن گاه خداوند تو را بر مخالفانت پيروز سازد، آيا مى‌پذيرى كه پس از تو قدرت و جانشينى از آن ما باشد؟» حضرت در پاسخ فرمود: «جانشينى من امرى الهى است و او در هر جا كه خود بخواهد قرارش مى‌دهد.» مرد عامرى گفت: آيا مى‌خواهى كه پس ما در مقابل عرب جان نثار تو باشيم و پس از آن كه خداوند تو را پيروز كرد قدرت از آن ديگران باشد؟ ما را به قدرت تو نيازى نيست؛ و جبا اين استدلال‌ج دعوت آن حضرت را نپذيرفتند. «١»
همچنين در ميان اعراب افراد با نبوغى بودند كه از همان آغاز ظهور اسلام دريافتند كه اين دين در آينده موقعيّتى ممتاز خواهد داشت. نيز كسانى از آنها با يهوديان و مسيحيانى كه اخبار جنگ‌ها و حوادث آينده را از پيشينيان خود به ارث برده بودند، ارتباط نزديك داشتند. آن گونه كه در قرآن كريم آمده است، اهل كتاب حتى به ويژگى‌هاى جسمى و روحى پيامبر (ص) آگاهى كامل داشتند: «الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتابَ يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءَهُمْ» «٢» و در گفت و گو با مردم، او را پيامبر خاتم و پيروز معرفى كردند.
هنگامى كه پيامبر اكرم (ص) به رسالت مبعوث شد، اهل كتاب اين موضوع را با برخى اعراب در ميان گذاشتند و تأكيد ورزيدند كه آينده از آن پيامبر اسلام و دعوت تازه‌اش خواهد بود.
چشمداشت به آينده، از انگيزه‌هاى قوى پيوستن به اسلام و درآمدن زير پرچمش بود؛ و اعراب در موضوع‌هاى اعتقادى و حوادث مربوط به آينده بر آراى اهل كتاب اعتماد مى‌كردند.
براى مثال، برخى از افراد قبيله كنده با اين سخن اهل كتاب كه «به زودى پيامبرى از مكّه ظهور خواهد كرد كه روزگارش نزديك است» به حقانيت دعوت پيامبر (ص) پى بردند. «٣»
پس از آن كه رسول خدا (ص) دعوتش را به قبيله بنى‌عيس عرضه كرد، گروهى از