گروه مخالف، معدود افرادى را تشكيل مى‌دهند كه چشم بر موقعيّت اهل‌بيت و توصيه پيامبر (ص) نسبت به آنان و تأكيد بر مقرون بودن قرآن و عترت بسته‌اند و شهادت حسين (ع) را به منظور اجراى دستور جدش مى‌دانند كه فرموده: هر كس بخواهد در جمع امت من تفرقه ايجاد كند، با او با شمشير روبرو شويد، هركه خواهد باشد.
«قاضى ابوبكر بن عربى» در توجيه رفتار بنى‌اميه با حسين (ع) مى‌گويد:
ما خَرَجَ الَيْهِ أحَدٌ الّا بِتَأويلٍ، وَلا قاتَلوهُ إلّا بِما سَمِعُوا مِنْ جَدِّهِ المُهَيْمِنِ عَلَى الرُّسُلِ الُمخْبِر بِفَسادٍ الحالِ، الُمحَذِّرِ مِنَ الدُّخُولِ فِى الفِتَنِ. وأَقوالُهُ فى ذلِكَ كثيرةٌ، منها قَولُهُ:
إنَّهُ سَتَكُونَ هَناتٌ وَهَناتٌ، فَمَنْ أَرادَ أنْ يُفَرِّقَ أَمْرَ هذِهِ الامَّةِ وهِيَ جَميعٌ، فَاضْرِبُوهُ بِالسَّيْفِ كائِناً مَنْ كانَ؛ فَما خَرَجَ النّاسُ إلّا بِهذا وأمْثالِهِ ....
او، حسين (ع) را به دليل نپذيرفتن نصيحت صحابه و مخالفت با بزرگان شماتت مى‌كند و با عتاب و تندى در مورد كسانى‌كه نسبت فجور و شراب‌خوارگى به يزيد داده‌اند، موضع مى‌گيرد. همچنين تلاش مى‌كند منزلت يزيد را با استفاده از روايت «احمد بن حنبل» از تابعين به درجه صحابه ارتقاء دهد.
برخى از آنان نيز تلاش ناموفقى براى تبرئه يزيد و شستشوى دست‌هاى تا مرفق‌آلوده او نموده‌اند. ابن‌حجر الهيثمى مى‌گويد:
«معلوم نيست كه يزيد امام حسين (ع) را كشته باشد يا امر به آن كرده باشد يا به آن راضى‌باشد و آنچه در تاريخ آمده حجت نيست، بلكه چنين نسبتى به او جايز نمى‌باشد».
او از «غزالى» عدم جواز لعن يزيد را نقل مى‌كند و لعن قاتلان امام حسين (ع) را تنها به صورت عام، جايز مى‌شمارد.
هنگامى كه از عبدالغنى المقدسى در مورد يزيد سؤال مى‌شود، مى‌گويد: خلافت او صحيح بوده است؛ زيرا شصت صحابه از جمله ابن‌عمر با او بيعت نمودند و هركه او را دوست ندارد، ايرادى بر او نيست، زيرا كه يزيد از صحابه نبوده است ... و علت جلوگيرى از لعن او، خوف سرايت آن به پدرش معاويه و ايجاد فتنه است.
البته شاهد موضع‌گيرى شديد اكثر علماى اهل‌سنت در مقابل اين نظريات هستيم. و بنى‌اميه و اخلافشان كه كوشيدند ماه محرم و روز عاشورا را به عنوان عيد و ايام سرور در ميان مردم معرفى نمايند؛ مردم از همان روزهاى اسارتِ اهل‌بيت: در كاخ يزيد، در گوشه و كنار شام به عزادارى براى حسين (ع) پرداختند و اين ايام را روز غم و اندوه خويش مى‌دانستند.
مقريزى از روز حزن مردم مصر؛ يعنى روز عاشورا كه بازارها تعطيل مى‌گرديد و مردم به عزادارى مى‌پرداختند، سخن مى‌گويد و آن‌گاه از تغيير اين‌سنت به دست ايوبى‌ها مى‌گويد. آنان كه به پيروى از اهل شام و براى مخالفت با شيعيان و در ادامه سنتِ حجّاج، عاشورا را عيد و روز مباركى براى توسعه در رزق قرار دادند؛ «از سال ٣٩٦ هرساله، روز عاشورا مراسم خاصى در مصر برگزار مى‌شد. از جمله تعطيلى‌