به شهادت رسيدند و غير از خانواده او كسى با او باقى نماند. خَرَجَ عَلِىّ بن الحسين (ع) على اكبر از خيمه‌گاه خارج شد وَ كانَ مِنْ اشْبَهِ النّاسِ خَلْقاً يعنى على‌اكبر يكى از زيباترين جوانها بود. فَاسْتَأْذَنَ اباهُ فِى القِتال آمد پيش پدر و گفت: پدر! اجازه بده من بروم بجنگم و جانم را قربانت كنم (گريه رهبرى و حضّار). فَأَذِنَ لَهُ يعنى هيچ مقاومتى نكرد و به او اجازه داد. اين ديگر اصحاب و برادرزاده و خواهرزاده نيست كه امام به او بگويد نرو، بايست. اين پاره تن خود اوست. پاره جگر خود اوست حالا كه مى‌خواهد برود بايد امام حسين (ع) اجازه بدهد. اين انفاق امام حسين (ع) است. اين اسماعيلِ حسين (ع) است كه مى‌رود به ميدان.
فَأَذِنَ لَهُ اجازه داد كه برود، امّا همين كه على‌اكبر راه افتاد به طرف ميدان، ثُمَّ نَظَرَ الَيْهِ نَظَرَ آيسٍ مِنْه (گريه حضار) يك نگاهى از روى نا اميدى به قد و قامتِ على‌اكبر انداخت وَ ارْخى (ع) عَيْنَهُ وَ بَكى‌ ثُمَّ قالَ اللّهُمَّ اشْهَد؛ خدايا خودت شاهد باش! فَقَدْ بَرَزَ اليهم غُلامٌ اشْبَهُ النّاسِ خَلْقاً وَ خُلقاً وَ مَنْطِقاً بِرَسُولِكَ؛ يعنى جوانى را به جنگ فرستادم و به كامِ مرگ از همه مردم شبيه‌تر بود به پيغمبر (ص)، هم در چهره، هم در حرف زدن و هم در اخلاق. از همه جهت. بَه بَه! چه جوانى است! اخلاقش هم به پيغمبر (ص) از همه شبيه‌تر است. قيافه‌اش هم به پيغمبر (ص) از همه شبيه‌تر است، حرف زدنش هم به حرف زدنِ پيغمبر (ص) شبيه‌تر است. شما ببينيد كه امام حسين (ع) به چنين جوانى چقدر علاقمند است. به اين جوان عشق مى‌ورزد. نه فقط به خاطر اينكه پسرش است. بخاطرِ شباهت، اينجور شباهتى، آن هم به پيغمبر (ص). آن هم حسينى كه در بغلِ پيغمبر (ص) بزرگ شده است. به اين پسر خيلى علاقه دارد، خيلى برايش رفتنِ اين پسر به ميدانِ جنگ سخت است. بالاخره رفت. حالا عباراتِ ديگرى دارد كه آنها را نمى‌خوانم. نقل مى‌كند مرحوم ابن طاووس كه وقتى اين جوان به ميدانِ جنگ رفت و آن جور جنگيد و پيشِ پدرش برگشت و گفت: پدر جان! تشنگى مرا مى‌كُشد. اگر آبى دارى به من بده! حضرت هم آن جواب را به او دادند و برگشت رفت بطرف ميدان.
حالا از اين جا مى‌خوانيم: فَتَقَدَّمَ نَحْوَ القوم حضرت به او در جواب فرمود كه برو بجنگ! و طولى نخواهد كشيد كه سيراب خواهى شد. به دستِ جدّت سيراب خواهى شد.
فَرَجَعَ الى موقف النَّزال على‌اكبر برگشت به جاى جنگ به صحنه جنگيدن وَ قاتَلَ اعظَمَ القِتال اين ابن‌طاوس هست‌ها. آدم ثقه‌اى است اينجور نيست كه حالا براى گريه گرفتن، بصورتِ مثلًا گرم كردن مجلس بخواهد حرفى بزند؛ نه! عباراتش عبارتِ متقنى است مى‌گويد: قاتَلَ اعْظَمَ القِتال على‌اكبر بزرگ‌ترين جنگ را كرد. در نهايتِ شجاعت و شهامت جنگيد، بعد از آن كه مقدارى جنگيد و اينها، فَرَماهُ مُنْقذ بن مُرّة العبدى لَعَنَهُ اللَّه يكى از افرادِ دشمن او را بِسَهمٍ با يك تيرى هدف قرار داد، هدف گرفت آن حضرت را.