ميهمانم را به دشمن بسپارم، در حالى كه زنده و سالم‌ام، مى‌شنوم و مى‌بينم، بازويم قوى و ياورانم بسيار است! به خدا اگر تنها باشم و ياورى نداشته باشم او را به شما نمى‌سپارم تا در راه او بميرم!» «١»
مسلم بن عقيل نيز پس از آن كه گرفتار سربازان ابن زياد شده اشكش بر چهره‌اش روان گشت. يكى از مزدوران ابن زياد گفت: براى كسى كه خود به استقبال مرگ مى‌رود گريستن شايسته نيست» مسلم گفت: «به خدا قسم گريه من براى مرگ نيست، بلكه من براى حسين (ع) و خانواده و فرزندانش كه بدين سو مى‌آيند مى‌گريم». مسلم به ابن اشعث گفت:
كسى را نزد حسين (ع) بفرست و بگو كه با اهل بيت خود باز گردد و فريب مردم كوفه را نخورد. مردم كوفه به ما دروغ گفتند و براى دروغگو راى و نظرى نيست. «٢»
اين نيز ايثارگرى مسلم را نشان مى‌دهد كه در آستانه شهادت، براى امام حسين مى‌گريد و براى او پيغام مى‌فرستد كه به كوفه نيايد تا جانش در خطر نيفتد، گر چه جان خودش فداى او مى‌گردد.
جلوه ديگرى از ايثار، در عملكرد زيباى حضرت عباس بود، وقتى شمر از طرف ابن زياد براى وى و برادران مادرى‌اش امان داد، آنها به شمر پاسخ ندادند. امام (ع) فرمود: او را پاسخ دهيد، هر چند فاسق باشد. عباس و برادرانش پرسيدند؟ چه مى‌خواهى؟ گفت: «اى خواهرزادگانم، سوى من آييد، چون در امان هستيد و خويش را با حسين به كشتن ندهيد!» امّا آنان او را ناسزا داده و گفتند: خداى لعنت كند تو و امان نامه‌ات را! ما را امان مى‌دهى، ولى فرزند رسول خدا (ص) در امان نباشد! «٣»
شب عاشورا نيز وقتى امام حسين (ع) بيعت خود را از يارانش برداشت و فرمود: برويد اينان با من كار دارند، نخستين كسى كه اظهار وفادارى و اعلام آمادگى براى ايثارگرى كرد، عباس بن على بود. وى عرض كرد: «چرا چنين كنيم؟ آيا براى اين كه پس از تو زنده بمانيم؟
خداوند هيچ گاه آن روز را نياورد و به ما نشان ندهد!» «٤»
روز عاشورا نيز نخست برادران خويش عثمان، عبدالله و جعفر را به ميدان فرستاد تا در برابرش جان فشانى كنند و مصيبت آنها را به جان خريد. سپس خود آماده رفتن به ميدان گرديد «٥» كه امام حسين (ع) فرمود پس مقدارى آب براى كودكان بياور، وى پس از ورود به شريعه فرات كفى از آب برداشت تا بنوشد. اما به ياد تشنگى حسين (ع) و خاندانش افتاد.