ابن تيميه در يك صفحه قبل از آنچه نقل شد، در نقد علامه حلى كه قيام بر ضد حاكمان ستمگر را واجب مى‌داند مى‌نويسد:
هذا رأى فاسد، بأن مفسدته أعظم من مصلحته و قل من خرج على امام ذى سلطان إلان كان ما تولد على فعله من الشر أعظم مما تولد من الخير. «١»
اين فتوا (وجوب يا جواز قيام بر ضد حاكمان ستمگر) فتواى فاسدى است، زيرا فسادش بيشتر از مصلحت و فايده آن مى‌باشد، كم است مواردى كه كسى بر ضد پيشواى صاحب قدرتى قيام كند و شر و فسادى كه از قيامش به وجود مى‌آيد بيشتر از خير و مصلحت نباشد.
ابن تيميه در كتاب ديگرش به تخطئه امام حسين پرداخته و با صراحت مى‌نويسد:
همه اعيان و بزرگان مانند عبداللَّه بن عباس و عبداللَّه بن عمر، حسين را از قيام بر ضد دستگاه و رفتن به كوفه برحذر داشتند و برادرش حسن نيز به او وصيت كرده بود كه قيام نكند و همه بر اين نكته اتفاق نظر داشتند كه در اين قيام سود و مصلحتى نيست. «٢»
و در جاى ديگرى از كتاب «منهاج السنه» در برائت يزيد از گناه قتل امام حسين، اين گناه را به گردن لشكرى ظالم مى‌اندازد و به ستايش يزيد پرداخته كه اهل بيت آن حضرت را اكرام كرده و به مدينه برگردانيد. ابن تيميه در نقد علامه حلى، مى‌نويسد:
مؤلف مى‌گويد: «و پسرش، يزيد، مولاى ما حسين را كشت و زنانش را غارت كرد.»
در جواب بايد گفت: يزيد به اتفاق اهل نقل و روايت، دستور قتل حسين را نداد، بلكه به ابن‌زياد نوشت كه او را از ولايت بر عراق بازدارد. و حسين (ع) گمان مى‌كرد كه اهل عراق او را يارى مى‌كنند و به آنچه برايش نوشته بودند، وفا مى‌كنند، پس پسر عمويش مسلم بن عقيل را به سوى آنها فرستاد. وقتى آنها مسلم را كشتند و به او خيانت كرده و با ابن زياد بيعت نمودند، حسين (ع) خواست كه برگردد ولى آن سپاه ظالم به او رسيد، و او خواست كه يا نزد يزيد برود، يا به طرف مرز برود، و يا به سرزمين خودش برگردد. آنها اجازه هيچ كارى جز اسارت را به او ندادند و او خوددارى كرد. پس با او جنگيدند تا اين‌كه او را مظلومانه به شهادت رساندند. وقتى اين خبر به يزيد رسيد، اظهار ناراحتى كرد و در خانه‌اش عزا گرفت. به هيچ وجه او را هتك حرمت نكرد و بلكه اهل بيت او را اكرام نمود و به آنها اجازه داد به ديار خودشان برگردند. «٣»
ابن تيميه نيز تحت تأثير ابن عربى قاضى ابوبكر بن محمد بن عبداللَّه بن عربى اشبيلى (٥٤٣- ٤٦٨) واقع شده است. وى از مدافعان سرسخت حزب بنى‌اميه است و در كتابى كه با عنوان‌