دامن زدن به گرايش‌هاى واگرايانه- به خصوص در خصوص قوميت‌ها- به خاطر جذابيت‌هاى سياسى، نه تنها به پيشبرد فرآيندهاى اصلاحى كمكى نمى‌كند بلكه در نهايت آن را در بحران قرار داده و كشور را دچار زوال و فروپاشى مى‌نمايد:
«كشور ايران يكپارچه است. حتى قسمت‌هايى كه در قرن‌هاى گذشته جدا شدند، اگر ته دلشان را بگرديد، آنها هم دلشان مى‌خواهد كه به اين مادر بپيوندند ... سعى بر اين است كه مسأله قوميت‌ها در ايران عمده بشود ... عامل وحدت كشور ما اسلام است.»
٣- سامان‌مندى: فرايندى كه مى‌خواهد به اصلاح امور بپردازد خود بايد «هدفمند» و «نظام‌مند» باشد و از بروز رفتارهايى كه متضاد، ناقص و يا موجب فساد است پرهيز كند.
براى اين منظور وجود يك مركز قوى كه بتواند در حكم مغز متفكر اصلاحات باشد، ضرورى و حياتى است.
«اصلاحات بايد از يك مركز مقتدر و خويشتندار هدايت بشود تا دچار بى‌رويگى نشود. ...
بايد مركزى هوشيار، مقتدر و خويشتندار وجود داشته باشد كه نگذارد به آن حركتى كه مى‌خواهد انجام بگيرد، شتاب بيش از حد مفيد داده بشود. كار با ميزان و به طور صحيح انجام بگيرد.»
٤- قانونمندى: اصلاحات به عنوان يك فرآيند بايد در چارچوب اصول قانونى عمل نمايد و از بروز رفتارهايى كه منجر به نقض قانون گردد، بپرهيزد اين واقعيت كه برترين اصلاح، اجراى قانون است فرآيند اصلاحات را به آنجا رهنمون مى‌گردد كه در دفاع از قانون اساسى تمام تلاش خود را بنمايد و ضمن سنجيدن رفتارهاى خود با قانون اساسى گامى ولو كوچك از آن تخطى نكند.
«ساختار قانون اساسى بايستى به طور دقيق حفظ بشود ... قانون اساسى ميثاق بزرگ ملى و دينى و انقلابى ما است. اسلام- كه همه چيز ما اسلام است- در قانون اساسى تجسم و تبلور پيدا كرده است ... ساختار قانون اساسى بايستى به طور كامل در اصلاحات حفظ بشود.»
٥- خود ترميمى: احتمال نفوذ افراد و يا تفكر بيگانه در كليه جنبش‌ها مى‌رود و حركت اصلاح‌طلبى مستثنى نمى‌باشد. براى اين منظور انجام دو اقدام مهم توسط پيروان راستين اصلاحات ضرورى است تا بتوانند جذابيت اين فرآيند را همچنان پاس دارند.
گام اول: دشمن‌شناسى. به اين معنا كه سرمنشاء ايجاد تفكرات انحرافى دو زمينه اصلاحات را شناسايى كنند و اجازه ندهند كه ايشان با تشويه تصوير اصلاحات و يا نسبت دادن اصولى غير واقعى به آن، در ميزان اقبال مردم، جناح‌ها و مسئولان به آن كاستى ايجاد كنند.
«يك ملت زنده اهل پيشرفت از جمله كارهايى كه در كنار سازندگى، در كنار پيشرفت علمى و در كنار كارهاى بزرگ، حتماً بايد از آن غفلت نكند، شناخت هدف‌هاى دشمن است ... نمى‌شود ملتى را فرض كرد كه آرمان‌هاى بزرگى داشته باشد و بخواهد كارهاى بزرگى بكند امّا دشمن نداشته‌