باقى ماندن هر چيزى است به مقتضاى طبع اصيلش تا آنچه خير و فايده در خورِ آن است بر آن مترتّب گردد، بدون آنكه به خاطر فسادش چيزى از آثار نيك آن تباه گردد.»
و به فرموده رهبر معظم انقلاب:
«اصلاح اين است كه هر نقطه خرابى، هر نقطه نارسايى، هر نقطه فاسدى به يك نقطه صحيح تبديل شود.»
از همين جا معناى «عمل صالح» روشن مى‌شود. هر چند قرآن دقيقاً مشخص نفرموده و نام نبرده كه عمل صالح چيست؟ امّا از آثار آن، مى‌توان عمل صالح را شناخت.
قرآن يكى از آثار آن را «شايستگى براى درگاه خدا» مى‌شمارد، و ديگر آن كه در مقابلش ثواب قرار دارد و اثر ديگرش آن كه «عمل صالح، كلمه طيّب را بالا مى‌برد». پس عمل صالح يعنى عمل بى‌عيب و نقص، خوب، اصلاح شده، پاك، بر اساس تقوا، پسنديده و شايسته، كار پرسود و فايده براى مؤمنان و جامعه و خود فرد، در تمام زمينه‌ها، و لايق و در خورد پيشگاه الهى.
اصلاحات، هدف بعثت انبياء
قرآن كريم علل مختلفى براى بعثت انبياء ذكر مى‌كند. از جمله مهمترين آنها برپايى عدل و داد و مبارزه با مفاسد اجتماعى و استقرار قسط و عدل بوده است. پيامبران نيامدند تا مردم را تنها به توحيد در اعتقاد و معاد فرا خوانند و صرفاً با كتاب و حكمت آشنا سازند و درس تقوا و تزكيه بدهند و به لوازم عملى آن كارى نداشته باشند، چرا كه در يك جامعه فاسد و سرشار از جرائم، دعوت مردم به توحيد و معاد و تزكيه و تقوا چندان كارساز نيست.
تا در جامعه‌اى اصلاحات صورت نگيرد و عدالت تحقق نپذيرد، عموم مردم توحيدى نخواهند شد و مبارزه با معلوم خواهد بود. چگونه مى‌توان در جامعه آكنده از مفاسد فردى و اجتماعى (مانند جامعه‌هاى جاهلى گذشته و قرن حاضر) مردم را تزكيه كرد؟ لذا موسى به همراه برادرش هارون در مسير اصلاح افراد و جامعه گام بر مى‌داشت: «وَقَالَ مُوسَى‌ لْأَخِيهِ هَارُونَ اخْلُفْنِي فِي قَوْمِي وَأَصْلِحْ وَلَاتَتَّبِعْ سَبِيلَ الْمُفْسِدِينَ» (اعراف/ ١٤٢)
حضرت شعيب نيز هدف خود را اصلاح جامعه مى‌دانست: «انْ اريدُ الَّا الْاصْلاحَ مَا اسْتَطَعْت» (هود/ ٨٨).
مفسّران گفته‌اند دايره اين اصلاح عام و شامل اصلاح امور دنيايى و آخرتى مى‌شود و راه و وسيله اصلاح را امر به معروف و نهى از منكر و موعظه و نصيحت بر شمرده‌اند؛ زيرا حضرت كار آنها را معروف و صالح نمى‌دانست وگرنه از آن نهى نمى‌كرد. هر چند حضرت‌