را از امام على (ع) و سپس از امام حسن (ع) ربود و در نتيجه معاويه كه از دين و آيين محمد (ص) هيچ بويى نبرده بود، بر مسند خلافت جامعه اسلامى تكيه زد.
با روى كار آمدن معاويه ارزشهاى اسلامى از جامعه رخت بربست و دين اسلام گرفتار انحرافى سخت گشت. البته ريشه‌هاى اين انحراف را بايستى در سقيفه بنى ساعده و عدم امتداد رسالت نبىّ اكرم در ولايت اهل بيت (ع) جستجو كرد. آنجا كه حريم و قداست ولايت را شكستند و پيشوايى و رهبرى امت اسلامى را از مسير حقيقى خويش منحرف ساختند. «١»
معاويه در طول حدود بيست سال دوران خلافت خويش (٤١- ٦٠ ق) چنان اسلام را دچار انحراف و انحطاط ساخت كه مسئله امامت، به عنوان يكى از دو ميراث گرانبهاى رسول اكرم (ص) و يادگار سترگ او، جايگاه خود را از دست داد. وى پس از آنكه بر مسند خلافت تكيه زد علاوه بر صف آرايى نظامى به مبارزه فرهنگى با اهل بيت (ع) پرداخت و با تبليغات وسيع، جايگاه امامت را در اذهان عمومى كاملًا تخريب نموده و براى انزواى سياسى و اجتماعى اهل بيت (ع) از هيچ كوششى دريغ نورزيد. به طور كلى او در صدد تضعيف و محو كامل فرهنگ امامت برآمده بود. در چنين شرايطى كه مى‌رفت امامت به عنوان يك اصل لازم در باور عامه به نسيان سپرده شود، امام حسين (ع) به دفاع از اين اصل مهم پرداخت تا جايگاه آن را به عنوان ميراث اهل بيت (ع) حفظ نمايند.
موضع امام حسين (ع) در برابر معاويه‌
امام حسين (ع) كه در پرتو رسالت رشد نموده و در دامن ولايت پرورش يافته است، «٢» با مشاهده اين وضعيت و براى دفاع از مقام امامت و ولايت يك سلسله اقدامات و مواضعى خاص در پيش گرفت.
موضع حسين بن على (ع) نسبت به معاويه دقيقاً امتداد همان روش و منش امام مجتبى (ع) بود. اين كه برخى كج انديشان و نافهمان در صحّت و اتقان صلح «٣» امام‌