همين نگرش دارد. فراموش كردن سيره عملى پيغمبر (ص) در عرصه سياست و زندگى، نتيجه غلبه همين نگرش است.
ج: برخورد ارادتمندانه امام على (ع) با كتاب و سنت كه مى‌توان از آن با عنوان خط اهل بيت (ع) ياد كرد؛ حركتى كه اسلام را از دريچه خود اسلام و منابع اصلى آن يعنى كتاب و سنّت مى‌نگرد. آن هم به دور از مصلحت‌انديشى‌ها و بدعت‌گرايى‌ها. چنان كه وفادارى امام على (ع) به قرآن و سنت نبوى، به خوبى در نهج‌البلاغه منعكس است. روبرو شدن ايشان با بدعت‌ها و تصورات مصلحت‌انديشانه كسانى كه معتقد بودند اسلام ناقص است و آنان بايد تكميلش كنند، نشانگر همين نگرش در امام است. وفادارى شخصى به سيره نبوى، زندگى ساده، حفظ و حراست از قرآن و حديث همه نشان از وجود اين نگرش در امام على (ع) و اهل بيت (ع) دارد.
براى توجيه اين برخوردهاى متفاوت- و همچنين به عنوان محصول اين قبيل برخوردها با دين- مى‌توان به مسأله ايجاد شبهات در دين اشاره كرد. حتى كم مانده بود كه قرآن را هم ضايع كنند. وجود شبهه در شناخت دين و اين كه كدام نگرش درست است، زمينه اختلاف و فتنه را در جامعه فراهم مى‌كند كه كرد.
از آثار اين شبهات، يكى آن بود كه مرز مسلمان، مؤمن، كافر، فاسق و منافق در هم آميخته شد. از يك سو گفتن شهادتين براى اسلام آوردن كافى دانسته مى‌شد و از سوى ديگر، بسيارى از مسلمانان سودجويى و نفاق و فسق و فجور را پيشه مى‌كردند و حتى به بغى مى‌گرويدند؛ بدتر آن كه گاه به نام دين، با دين به مبارزه برمى‌خاستند. «١»
امام (ع) در تمامى اين سه دوره در متن جامعه اسلامى حضورى فعال داشت و نظاره‌گر اعمال نيك و بد گروه‌ها و افراد سودجو و فرصت‌طلب و قانون‌گريز از يك سو و خون دل خوردن پدر و برادرش امام حسن (ع) بود.
٢- امام حسين (ع) در كنار پدر و برادر (ولايت‌پذيرى امام حسين (ع)):
امام حسين از سال ٤٠ تا ٥٠ هجرت نبوى به مدّت ١٠ سال در كنار برادرش امام مجتبى بود. و در تمام اين مدت، مطيع ايشان بود.
امام حسين نسبت به برادرش امام حسن احترام خاصّى قائل بود، و در زمان او، وى را امام خود مى‌خواند و به ديگران معرّفى مى‌كرد، و در مجالس مشورتى نظرات خود را بازگو مى‌نمود، و سرانجام تسليم نظر امام حسن مى‌شد!
ب: امام حسين (ع) در صلح امام حسن‌
در امور اجرايى و حكومتى در زمان امام حسن، برادرش امام حسين كوچكترين دخالتى‌