ناسوتى برگزيد و آن خدادوستى، وى را به سوى دوست فراخواند.
توحيد در نصرت‌خواهى و فقط و فقط بر خدا اعتماد كردن، از جلوه‌هاى ديگر نقش آفرينى عقيده در عمل است. امام حسين (ع) تنها تكيه گاهش در بينش و در بعد عمل خدا بود، نه نامه‌ها و حمايت‌ها و شعارها. وقتى سپاه حرّ راه را بر كاروان امام حسين (ع) بست، حضرت ضمن خطابه‌اى كه درباره حركت خويش و امتناع از بيعت و استناد به نامه‌هاى كوفيان بود، در پايان، ضمن گلايه از عهدشكنى كوفيان فرمود:
«تكيه گاهم خداست و او مرا از شما بى‌نياز مى‌كند؛ سَيُغنىِ اللَّه عَنكُم» «١»
٢. همگامى با فطرت‌
هر مبارزه‌اى پشتوانه پايدارى مى‌خواهد تا آن را على‌رغم همه مشكلات پيش ببرد و به ثمر برساند و پشتوانه پايدار هر مبارزه‌اى در درجه اول اين است كه خود مبارزه حق و عادلانه باشد. اگر خود مبارزه حق و عادلانه باشد، بى‌ترديد ضمير مردم را جذب مى‌كند و بر ضد ستمگران به حركت مى‌آورد و دير يا زود به پيروزى عملى هم نايل مى‌گردد. مردم، فطرتِ عدالت‌خواه دارند، بدين علت است قيام مى‌كنند و در جهت پيشبرد حق و سركوب باطل متحول مى‌گردند و متحول مى‌كنند. همه مكتب‌هاى دينى و ارزشمند عدالت را كه تكيه‌گاه فطرت است اساس كار مى‌گيرند و آن را مبناى دعوت‌هاى خود، چه توحيدى و چه اصلاحى قرار مى‌دهند و از سوى ديگر با حركت‌هاى انحرافى و ظالمانه مانند حركت‌هاى الحادى و شرك‌آلود، كه هر دو مخالف فطرت است مبارزه مى‌كنند. با توجه به اين فطرت الهى است كه مردم طرفدار عدالت و حق و ضدظلم و باطل مى‌باشند. و رمز موفقيت امام حسين (ع) اين بود كه مردم را به توحيد و عدالت دعوت مى‌كرد و چون اين دعوت با فطرت مردم هماهنگ بود، به آسانى توانست انسان‌هاى هدايت‌پذيرى را مانند حرّ جذب كند.
نفس دعوت امام حسين (ع) و حركت او همگام و همزمان با فطرت بود. به هنگامى كه او حرف مى‌زد چنان بود كه گويى از زبان مردم سخن مى‌گويد.
استاد مطهرى در اثبات اين مدعا، با عنوان: «دين حق در نهايت امر پيروز است» مى‌گويد:
«نوع انسان به حكم فطرتى كه در او به وديعه نهاده شده است طالب كمال و سعادت حقيقى خود يعنى استيلا بر عالى‌ترين مراتب زندگى مادى و معنوى به صورت اجتماعى مى‌باشد و روزى به آن خواهد رسيد. اسلام كه دين توحيد است برنامه چنين سعادتى است.
انحرافاتى كه در طى پيمودن اين راه طولانى نصيب انسان مى‌گردد نبايد به حساب بطلان فطرت انسانى و مرگ آن گذاشته شود. همواره حاكم اصلى بر انسان همان حكم فطرت است و بس، انحرافات و اشتباهات از نوع خطاى در تطبيق است، آن غايت و كمالى كه انسان به حكم فطرت بى‌قرار كمال‌جوى خود آن را جستجو مى‌كند. روزى- دير يا زود- به آن خواهد رسيد. آيات سوره روم از آيه ٣٠ كه با جمله: «فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنيفًا فِطْرَةَ اللَّهِ الَّتي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها» آغاز مى‌شود و با جمله: «لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ» پايان مى‌يابد، همين معنى را