آنان حاصل شد، گريزى از گريستن ندارند. نهى از گريه، از جمله نهى‌هاى عبث و بى وجه است؛ مانند نهى از گذشت زمان مقدمات گريستن و در وضع و مكان گريه قرار گرفتن، در اختيار انسان است و بدين رو، مى‌تواند مورد امر و نهى باشد؛ بنابراين در اين جا مراد از نهى از گريستن، نهى از مقدمات آن است.
اصل گريه و عزادارى براى مردگان، مشمول اصل اباحه است و موضوع هيچ يك از نهى‌هاى شريعت نيست. غير از آنچه در سيره نبوى آمده است، شواهد و دلايل روشنى بر تأييد اين نوع از گريستن، در تاريخ اسلام دريافت مى‌شود. در كتاب صحيح بخارى، رواياتى نقل شده است كه بر اساس آنها، مردگان به جرم گريستن خويشانشان بر آنان، معذب مى‌شوند: «انّ الميّت ليُعذّب ببُكاء اهله عليه». «١» اين روايت را خليفه دوم از پيامبر (ص) نقل كرده است. او با نقل اين حديث، عايشه را از گريستن در عزاى پيامبر (ص) پرهيز مى‌داد. روايت ديگرى نيز به پيامبر نسبت داده‌اند كه در آن نيز مرده، به جرم نوحه بازماندگانش عذاب مى‌شود: «يعذب فى قبره بالنّياحه عليه». «٢» اين روايت را نيز عبدالله بن عمر، خطاب به عايشه در عزاى شويش، نقل مى‌كند. در كتب روايى، پاسخ عايشه به خليفه دوم و فرزندانش نقل شده است. عايشه، در پاسخ به آن دو، آيه ١٦٤ سوره انعام را مى‌خواند: «ولا تزر وازره وزرَ اخرى» بدين ترتيب، عايشه به آنان مى‌گويد: اگر عمل عزادار خطاست، نبايد ميت راعذاب كنند، و چون اين سخن با نخستين قواعد عقلى و عدل الهى سازگارنيست، پس به‌حتم، سخن رسول‌الله نيست.
فاضل‌نووى، از عالمان برجسته‌شافعى، دراين‌باره مى‌نويسد:
«تمام اين روايات از عمر بن خطاب و فرزندش عبداللَّه نقل شده است. عايشه سخن آن دو را انكار مى‌كرد و آنان را به فراموشى و خطا (در نقل روايت نبوى) منسوب مى‌كرد و در اين باره به اين آيه استناد مى‌كرد: و لا تزر وازره وزر اخرى». «٣»