وَاللَّهُ جَعَلَ لَكُمُ الْارْضَ بِساطاً لِتَسْلُكُوا مِنْها سُبُلًا فِجاجاً. «١»
خداوند زمين را براى شما فرش گسترده‌اى قرار داد، تا از راه‌هاى وسيع و دره‌هاى آن بگذريد.
پس هر جا كه عدالت اقتصادى در عرصه‌هاى توليد و توزيع، جريان يابد، بى‌شك تبعيض و تكاثر عزلت مى‌گزيند، و در هر افقى كه عدالت طلوع كند فقر و بدبختى غروب مى‌كند. شهر كوفه، در پرتو حكومت كوتاه مدّت ولى پربركت حضرت على (ع) نمونه گوياى اين واقعيّت است، شهرى كه هنوز به طور كامل از نفوذ عوامل گوناگون مصونيّت كاملى نداشت؛ شهرى جنگ زده و دير آشناى آشوب‌هاى داخلى. با اين وصف همه ساكنان اين شهر بزرگ، در امن و آرامش و رفاه و آسايش مى‌زيستند چنان كه خود امير مؤمنان آن را بدين گونه وصف مى‌كند:
ما اصْبَحَ بِالْكُوفةِ احَدٌ الَّا ناعِماً، انَّ ادْناهُمْ منزلةً لَيَأكُلُ الْبُرَّ وَ يجلس فِى الظِّلِّ وَ يَشْرَبُ مِنْ ماءِ الْفُراتِ. «٢»
هيچ كس در كوفه نيست كه زندگى او سامانى نيافته باشد، پايين‌ترين افراد نان گندم مى‌خورند- در حالى كه مردمان بيشتر مناطق به نان جوين حسرت مى‌خورند- و خانه دارند و از بهترين آب آشاميدنى استفاده مى‌كنند.
١- ٣- عدالت اقتصادى‌
اصل «اقامه قسط» در جامعه اسلامى، بر همه اصول و قوانين و قواعد ديگر حاكم است. و بايد در همه جا و هر حكم و فتوايى همان اصل ملاك باشد و لا غير؛ و بايد جهتگيرى هر فتوا ايجاد عدل و قسط باشد. از سوى ديگر ابقا بر آن دسته از مال‌ها و داشتن‌ها موجب نابودى جامعه اسلامى و مسلمانان است، زيرا بقاى جامعه اسلامى و بقاى اسلام و مسلمانى در ميان همه قشرها و دسته‌ها به ويژه جوانان، متوقّف است بر سير صحيح مال و امكانات در جامعه، چنان كه حضرت امام جعفر صادق (ع) مى‌فرمايد: