بنابراين، غدير در راستاى بعثت و معرفى قانون كامل و جهانى، سيستم مديريت جامعه به وسيله رهبران شايسته را معرفى كرده و تحقق عينى آرمان حاكميت جهانى اسلام و گسترش توحيد و عدل در عالم به دست باكفايت آخرين وصىّ پيغمبر خاتم، حضرت حجة بن الحسن العسكرى (ع) را به خوبى تبيين فرموده است.
عاشورا
حادثه ديگرى كه پس از بعثت و غدير در علم ازلى خداوند براى تحقق امر عظيم حاكميت توحيد و عدل در گستره گيتى، در عالم تعبيه شده است، حادثه عاشوراى حسينى است.
قضيه امام حسين (ع) و واقعه عاشورا از امورى است كه همچون بعثت و غدير از جانب خود خداوند تعالى روى آن سرمايه‌گذارى شده است. حتى اوّلين روضه مصيبت آن حضرت را خود توسط حضرت جبرئيل (ع) بر حضرت آدم (ع) خوانده و او بر سيدالشهدا (ع) و عاشورا گريسته و اشك ريخته است. «١»
بسيارى از انبياى ديگر در مصيبت امام حسين (ع) و عاشورا گريسته‌اند؛ حضرت ابراهيم (ع) بر حسين (ع) گريه و زارى كرد. «٢» حضرت زكريا (ع) بر امام حسين (ع) گريه و نوحه‌سرايى كرد. «٣»
حضرت اسماعيل (ع)، حضرت سليمان (ع) و حضرت موسى (ع) و حضرت عيسى (ع) بر قاتلان امام حسين (ع) نفرين كرده‌اند. «٤» خبر شهادت سالار شهيدان سيصد سال قبل از بعثت رسول خدا (ص) در اخبار نصرانى آمده كه در يكى از كنيسه‌هاى مسيحيت نوشته است:
«ايَرجُوا مَعْشَرٌ قَتَلُوا حُسَيْناً شَفاعَةَ جَدِّهِ يَومَ الْحِسابِ» «٥»
آيا گروهى كه حسين (ع) را كشتند شفاعت جدّش را در قيامت اميد دارند؟
حضرت جبرئيل (ع) نيز بر حسين (ع) گريسته است. «٦»