فرزندش امام سجاد (ع) مى‌دهد كه بايستى عهده‌دار كاروان و قافله امام حسين (ع) در حركت به كوفه، شام و مدينه باشد، ايشان مى‌فرمايد:
يَا بُنىّ احفظ عَنّى دُعَاءً عَلّمتَنِيه فَاطمة عليها السلام وَ عَلَّمهَا رَسوُل اللَّه وَ عَلَّمَهُ جِبرئيلَ فِى الحَاجَةِ وَ المُهِمَّ وَ الغَمّ وَ النَازِلَةِ اذَا نَزَلَت وَ الامرُ العَظِيمَ الفَادِحَ قَالَ ادْعُ: بِحَقِّ يَس وَ القُرآنِ الكَرِيمَ وَ بِحَقّ طه وَ القُرآنِ العَظِيم يَا مَن يقدر عَلى حَوائِجَ السَّائِلِينَ يَا مَن يَعلَمَنَّ مَا فِى الضَمِير يَا مُنَفِّسَ عَنِ المَكرُوبِينَ يَا مُفرّجَ عَنِ المَغمُومِين، يَا رَاحِمَ الشَّيخِ الكَبِير، يَا رَازِقَ الطِّفلِ الصَّغِيرَ، يَا مَن لَا يَحتَاجُ الَى التَّفسِير، صَلِّ عَلَى مُحمّدٍ وَ آلِ مُحمّد وَ افْعَل بِى كَذَا و كَذَا «١»
امام سجاد (ع) مى‌فرمايد: پدرم در آن روز پرشور عاشورا كه خون در آن مى‌جوشيد؛ مرا به سينه چسبانيد و فرمود: پسرم حفظ كن از من دعائى را كه مادرم فاطمه (س) به من آموخت كه رسول اللَّه (ص) به او آموخته بود و جبرئيل امين مأمور آموختن به آن حضرت بوده كه در حوائج مهم و گرفتاريها و غم و غصه‌هايى كه بر انسان نازل مى‌شود و در بلاهاى بزرگ و سخت بخواند خداى را به آن و آن اين است: به حق يس و به حق طه و قرآن كريم، اى كسى كه قدرت دارى حوائج سؤال كنندگان را بر آورده سازى، اى خدايى كه از ضمائر بندگان واقفى، اى خداى برطرف كننده غم و اندوه گرفتاران، اى زداينده غم‌هاى غصه داران، اى رحمت كننده بر پيران، اى روزى دهنده بر اطفال، اى آنكه احتياج به گفتگو در پيشگاهت جهت عرض حاجت نيست، درود فرست بر محمد و آل محمد و انجام ده در حق اين بنده‌ات آنچه سزاوار ربوبيت تواست.
شهادت طلبى‌
عاشورائيان و ياران حماسه ساز امام حسين (ع) به خوبى دريافته بودند كه سيد الشهداء چه راهى را انتخاب نموده است. بعد از همه اتمام حجت‌ها، آنان كه در ركاب آن حجت خدا توفيق حضور پيدا كرده بودند مى‌دانستند كه امام از شهادت خود آگاه است و با علم به آن به كربلا آمده است. آنان باور داشتند كه امام در راستاى بقاى دين و حيات اسلام، خود را به قربانگاه رسانده است. لذا صحابه به پيروى از رهبر و مولاى خويش در شب عاشورا يك به يك برخاسته و اين روحيه را ابراز مى‌كردند و به مانند امامشان هيچ گونه هراسى به خود راه‌