دارد. «١»
اباعبداللَّه (ع) در بين راه، در مواقع متعدد به اين اصل تمسك مى‌كند و مخصوصاً در اين مواقع اسمى از اصل دعوت و اصل بيعت نمى‌برد. گويا بعد از رسيدن خبر شهادت مسلم اين خطبه معروف را امام مى‌خواند كه:
ايّهَا النّاسَ انَّ الدّنيَا قَدْ ادبَرَت وَ اذِنَت بِوِدَاعِ وَ انَّ الاخِرَةَ قَد اقبَلَت وَ اشرَفتَ بِصَلاحٍ ... الّاتَرَونَ انَّ الحَقّ لَا يَعمَلُ به وَ انَّ البَاطِلَ لَايَتَنَاهِى عَنهُ؟ لِيَرغِبَ المُؤمِنُ فِى لِقَاءِ اللَّهِ مُحِقَّاً. «٢»
در يكى از خطابه‌هاى بين راه، بعد از اينكه اوضاع را تشريح مى‌كند مى‌فرمايد:
انِّى لَا ارَى المَوتَ الّا سَعَادَةً وَ الحَيوةَ مَعَ الظّالِمِينَ الَّا بَرَمَاً.
در چنين شرايطى من مردن را جز سعادت نمى‌بينم.
يعنى اگر كسى در راه امر به معروف و نهى از منكر كشته شود، شهيد شده است. «٣»
اين عبارت گوياى عزم امام حسين (ع) در احياى معروف و جلوگيرى از منكر مى‌باشد. بايد بكوشيم در جامعه امروزى به تأسى از آن امام هُمام احياگر ارزش‌ها باشيم.
امر به معروف و نهى از منكر در روند شكل‌گيرى انقلاب اسلامى هم نقش بسزايى داشت.
با تأسى به اين فريضه عظيم بود. كه بنيانگزار انقلاب اسلامى توانست جايگاه پوشالى رژيم طاغوتى پهلوى را در بين مردم متزلزل نمايد. اين شاخص بزرگ عاشورايى و عامل مهم شكل‌گيرى حماسه حسينى، در جامعه امروزى ما رفته رفته كم رنگ‌تر مى‌شود. استاد مطهرى در اين باره مى‌گويد:
من گذشته را با امروز مقايسه مى‌كنم و مى‌بينم كه چقدر ما عقب رفته‌ايم. امروز گذشته از اين كه هيچ شكلى براى امر به معروف و نهى از منكر وجود ندارد، اساساً آنچه بيشتر جاى تأسف است، اين است كه اين فكرها بكلى از دِماغ مسلمين خارج شده، آن چيزهايى را كه آن روز جزء وظيفه حسبه مى‌دانسته‌اند و به نام حسبه و امر به معروف و نهى از منكر امور اجتماعى خود را اصلاح مى‌كردند، اساساً جز امور دينى شمرده نمى‌شود و اگر احياناً كسى به فكر امر به معروف و نهى از منكر بيفتد فكر نمى‌كند كه آن اصلاحات هم جز اين وظيفه و تكليف است،