رؤيت كرده است، به عنوان صحابى به حرف او اطمينان داشتند. «١»
يكى ديگر از مسائلى كه بنى اميه پس از به دست گرفتن قدرت، در باره آن به جعل حديث روى آوردند، لزوم اطاعت از سلطان بود تا بدين گونه، مردم را به اطاعت از خويش وادار سازند.
نمونه‌اى از احاديث مزبور چنين است: به سلطان دشنام ندهيد كه او سايه خدا در روى زمين است ابوالدرداء مى‌گويد كه نبايد ولات را لعن كنيد و اگر خلافى كردند بايد صبر پيشه كنيد (٤٧٤)؛ كسى كه سلطان خدا را اهانت كند خدا را اهانت كرده است (٤٧٥)؛ سلطان، سايه خدا در زمين است كسى كه او را اكرام كند خدا را اكرام كرده و كسى كه او را اهانت كند خدا را اهانت كرده است (٤٧٨)؛ حتى اگر مال تو را خوردند و تو را كتك زدند اطاعت كن (٤٧٨)؛ به هر روى اطاعت كن و با صاحبان امر (حكومت) نزاع مكن (٤٧٩)؛ كسى كه به عمد يك وجب از طاعت بيرون رود، از اسلام بيرون رفته است (٤٨٦)؛ در اين كتاب بابى نيز براى نصيحت ولات آمده كه در كيفيت آن توصيه شده كه نبايد آشكار باشد و تنها بايد دست او را گرفت و به گوشه‌اى برد و او را نصيحت كرد (٥٠٧- ٥٠٨)؛ فصلى نيز در باب نهى از خروج آمده است. «٢»
از ديگر اقدامات امويان، نفى فضيلت اهلبيت (ع) و نسبت دادن آن فضايل به عثمان و ديگر امويان بود. پيش از اين نقل شد كه چگونه معاويه به كارگزاران خويش دستور مى‌داد هر خبرى كه در فضايل امام على (ع) نقل شده، متناقضش را نقل كنند. همچنين نقل كرديم كه معاويه در يك مورد چهارصد هزار درهم به سمرة بن جندب داد تا آيه‌اى را كه مضمون آن درباره فضايل امام (ع) بود را تغيير دهد.
بنابراين، تعجب نكنيد؛ اگر در تاريخ ذكر مى‌شود، هنگام شهادت على (ع) در محراب مسجد، عده‌اى از شاميان، با استبعاد از يكديگر مى‌پرسيدند: مگر على نماز هم مى‌خواند؟!!
نظام سلطه اموى براى تضييع ارزش‌ها و ارزشمندان، از هيچ چيزى مضايقه نكرد و از هر وسيله‌اى براى اين مقصد شوم استفاده كرد و در اين راه توفيقات زيادى نيز بدست‌