ب: فشارها و سختگيرى‌ها بر شيعيان‌
كينه معاويه نسبت به على و شيعيان، از برخوردهاى خشونت‌بار او آشكار است به شهادت رساندن امام مجتبى عليه‌السلام با توطئه‌اى كه معاويه مقدمات و مؤخراتش را تهيه كرده بود در راستاى همين سياست بود. چيزى كه تمامى كتب تاريخى (مگر ابن خلدون از شدت حب به معاويه) آن را نقل كردند و مى‌بايست روى معاويه را تا ابد نزد مسلمين سياه گرداند اما ... ممانعت برخى از امهات مؤمنين در مورد دفن امام در نزد پيامبر (ص) بود كه مظلوميت امام و شيعه را پيش از همه نشان داد.
معاويه احساس مى‌كرد كه نمى‌تواند شيعيان عراق را همچون شاميان احمق فريب دهد، لذا راه قتل و شكنجه را برگزيد. علاوه بر اين مردم عراق اعم از شيعه و غير شيعه، انسان‌هاى حساسى بودند كه با كمترين رنجش، شعارهاى تندى عليه بنى اميّه مى‌دادند هر چند در زير سايه شمشير زياد يا حجاج تسليم بودند.
اصطلاحى كه براى شيعه در زمان بنى اميّه شايع كرده بودند «تُرابيه» بود. اين كلمه به مناسبت ابوتراب يكى از لقب‌هاى على (ع) بود كه بنى اميّه براى تحقير از آن استفاده مى‌كردند، هر چند بعدها بعضى از غُلات از آن براى اثبات الوهيت على (ع) بهره گرفتند!
كشتار از همان زمان على (ع) آغاز شد. هنگامى كه نيروهاى على پراكنده شدند و جز عراق جاى ديگر چندان امنيت نداشت، معاويه چند نفر را با سپاهيانى عازم مناطق مختلف كرد از جمله آنها «بسر بن ارطاة»، «سفيان بن عوف عامدى» و «ضحاك بن قيس» بودند.
معاويه بدانها گفته بود تا «انْ يَسيرُوا فِى الْبِلادِ فَيَقْتُلُوا كُلَّ مَنْ وَجَدَهُ مِنْ شيعَةِ عَلىّ» و حتى به آنها سفارش كرده بود كه «وَ لا يَكفُوا ايْديهِمْ فِى النِّساءِ وَالصِّبْيانِ» «بسر» به مدينه رفت و در آنجا تعدادى از اصحاب و دوستداران على را به شهادت رسانده و خانه‌هاى آنها را ويران كرد سپس به مكه و از آنجا به «سراة» رفت و هر كس از اصحاب على را يافت به شهادت رساند.
آنگاه به نجران رفت در آنجا نيز «عبدالله بن عبدالمدان» و فرزندش را شهيد كرد و پايان سفرش به «يمن» بود كه در آنجا نيز تنها يك نمونه از جناياتش كشتن دو فرزند عبيدالله بن عباس در پيش چشم مادرشان بود. عوف بن سفيان به انبار رفت و ابن حسان البكرى و مردان شيعه و زنان را به شهادت رساند. يكى از مناطقى كه سر راه بسر مورد غارت قرار