مؤمن حقّاً و واقعاً طالب لقاى پروردگارش باشد». «١»
اگر ديدى كه نابينا و چاه است اگر خاموش بنشينى گناه است‌
بارى، مقاومت و پايدارى سيّد الشّهدا (ع) بود كه شريعت اسلام را بعد از اينكه در اثر طغيان معاويه و جور و بيداد او رو به اضمحلال گذارده بود، و تغيير و تبديلى كه او و پسر ناخلفش يزيد در اين دين بنا گذاشته و اساس ديانت را متزلزل بلكه مشرف به انهدام نموده بودند نجات بخشيد. نهضت اين بزرگوار و قيام نيرومندانه‌اش، بقاى دين را باعث گرديده، و با خون خود و اصحاب و يارانش، گلستان دين را آبيارى و نهال گلستان شريعت را سرسبز و شاداب نمودند. اگر نهضت مقدّس حسين نبود از اسلام به غير از اسلام امَوى و از دين جز دين يزيدى و دين تشريفاتى چيزى باقى نمانده بود.
«مقرّم» در كتاب مقتل خود مى‌نويسد: نهضت حسين (ع) جزء اخير از علّت تامّه جهت استحكام مبانى دين بوده، به طورى كه اين نهضت، بين دعوت حق و حملات باطل، تفرقه و جدايى انداخته، حقّ و باطل را از يكديگر جدا نمود. لذا گفته شده است: دين را وجود مقدّس محمّدى شروع نموده و بقاى آن به واسطه وجود مبارك امام حسين (ع) شد. «الإِسْلامُ نَبَوِىُّ الْحُدُوثِ وَ حُسَيْنِىُّ الْبَقاءِ». «٢»
اين بركت بزرگ كه به خاطر وجود شريف حضرت سيّد الشّهدا (ع) است، از تفسير بعضى احاديث نَبَوى نيز به دست مى‌آيد، از جمله اين حديث معروف شريف كه فرمود:
حُسَيْنٌ مِنّي‌ وَ أَنَا مِنْ حُسَيْنٍ. «٣»
حسين از من است و من نيز از حسينم.
بفرمود احمد شه عالمين حسين از منست و منم از حسين‌
در زمينه احياى مجدد جريان دينى و تفسير واقعى‌اسلام كه در اثر قيام امام حسين (ع) تحقق يافت. فراهم كردن زمينه لغو ممنوعيت نقل حديث حائز اهميت بيشتر است:
بعد از رحلت پيامبر و به حاكميت رسيدن عناصر ارتجاع، حاكمان جديد- ابوبكر و عمر- دستور منع بيان حديث از پيامبر (ص) را دادند، اين جريان كه به شدّت اعمال مى‌گشت بعد از به حاكميت رسيدن امويان بيش از گذشته اعمال گرديد از طرفى امويان با جعل احاديث دروغين توانستند انحرافات فكرى زيادى را در مردم نسبت به اهل بيت واقعى پيامبر (ص) ايجاد كنند. به عنوان نمونه مى‌توان از احاديثى نام برد كه بنى اميه را در نگاه پيامبر (ص) مورد تكريم و تجليل قرار داده است.
ادامه قيام امام حسين (ع) كه به انقراض بنى اميه منجر شد سبب لغو اين سيرت ضد اسلامى امويان گرديد.
معاويه مى‌خواست با جعل احاديثى، بر پيكر خود جامه قداست و ايمان بپوشد و اعتماد مردم را به خود جلب كند و از راه عقيده بر مردم حكومت كند، لكن همه كوشش‌هايش به باد مى‌رفت زيرا مردم به او و به مسلمانيش با نگاه شك و ترديد مى‌نگريستند، زيرا او از شاخه‌هاى همان درخت ناپاكى بود كه قرآن از آن ياد مى‌كرد و در تمام روزگار رسالت با پيامبر مخالفت مى‌ورزيد و سپاهها بر سر پيغمبر بسيج مى‌كرد. به علاوه خود معاويه جرائمى بزرگ مرتكب مى‌شد، چنانكه بر ضد وصى رسول خدا و باب علم پيامبر به جنگ برخاست و مردان نيكوكار را بيرحمانه كشت و مسلمانان نامى شايسته را طرد كرد و در شريعت اسلام بدعت‌ها گذاشت و ديگر تبهكاريهايى را مرتكب شد كه چهره تاريخ را سياه كرد و طبيعى است كه اينهمه سيه كارى و جنايت و جرم بوسيله احاديثى ساختگى و دروغين هرگز محو نمى‌شود.
معاويه در ادامه كار خود، دستور به جعل احاديثى درباره عثمان داد. وقتى حديث درباره عثمان فراوان شد و در همه شهرها پخش گرديد، معاويه گفت: «اكنون كه نامه من به شما مى‌رسد، به راويان بگوييد رواياتى درباره ابوبكر و عمر بسازند زيرا من فضائل و سوابق آنها را بيشتر دوست مى‌دارم و چنين رواياتى چشم مرا روشن مى‌كند و برهان آن خاندان (خاندان پيامبر) را بهتر باطل مى‌سازد و از ستايش عثمان براى آنها سخت‌تر و