٣. اصلاح‌طلبى در گفتمان اسلامى به معناى رفع فساد در همه سطوح انديشه‌اى، گرايشى و رفتارى در جامعه و بسامان كردن امور بر اساس مبانى، اصول و ارزش‌هاى اسلامى است.
٤. اصلاح‌طلبى در گفتمان اسلامى مترادف با رفرم نيست، بلكه فراتر و عميق‌تر از آن است، همچنين مترادف با بنيادگرايى نيست تا مفهوم ارتجاع و تحجّر و بى‌توجهى به مقتضيات زمان و مكان را در خود نهفته داشته باشد.
٥. انبياء الهى سرآمد اصلاح طلبان تاريخ بوده‌اند و پس از آنان بويژه خاتم انبياء محمد مصطفى (ص)، امامان شيعه در رأس پيشوايان اصلاح‌طلبى اصولگرايانه قرار داشته‌اند. در اين ميان نقش حسين ابن على (ع) فوق العاده برجسته است.
٦. معيارهاى برجسته اصلاح‌طلبى اصول گرايانه در نگاه آن حضرت در دو بعد سلبى و ايجابى عبارتند از: نفى طغيانگرى، نفى تكبر، خوش گذرانى و رياكارى، نفى فساد، نفى ظلم، نفى قدرت‌طلبى، نفى مال خواهى، نفى سازشكارى و ذلت پذيرى، عزّت‌طلبى و تسليم ناپذيرى در مقابل دشمن، خدا محورى، اصلاح‌طلبى، امر به معروف و نهى از منكر، رفتار نبوى (ص) و علوى (ع)، قرآن محورى، عدالت گسترى، حق گرايى، تهذيب گرايى، قانون (شريعت) محورى، خدمت به محرومان و مظلومان، ترويج شعائر الهى، رفتار انقلابى و تكليف گرايى.
٧. حسين بن على (ع) پيشواى همه اصول گرايان راستين و اصلاح طلبان واقعى است، لذا وظيفه ماست كه حركت خود را مطابق با اهداف و معيارهاى ارائه شده از سوى آن اسوه ناب محمدى (ص)، هماهنگ كنيم.
انّ الحسين مصباح الهدى و سفينة النجاة.