وقتى كه مى‌بيند اين خون كه عاقبت روى زمين مى‌ريزد اكنون دارد در راه خدا مى‌ريزد اين پيشانى در راه خدا شكاف مى‌خورد اين سينه در راه خدا تير زهرآلود در آن فرو مى‌رود (احساس زيبايى مى‌كند) در قسمت مقدم بدنش شمردند صدها اثر زخم از تير و نيزه و غير اينها بود يعنى صدها افتخار صدها زينت صدها مدال بر سينه حسين چسبيده بود. براى او زينت است افتخار و مدال است. از نظر آن ديگرى جنايت است او جنايت مى‌كند جنايت او براى اين كه برادرى مى‌كند افتخار و مدال است.
آن لحظات آخر را ابا عبداللَّه دارد طى مى‌كند. آنجا كه حضرت افتاده بودند چون زمين پايينى بود اسمش را گذاشته‌اند «گودال قتلگاه» كه وقتى حضرت اندكى از آن دور مى‌شدند (اهل بيت) ايشان رانمى‌ديدند و از حالشان آگاه نبودند. لحظات آخر است. آنچنان زخمهاى زياد، رفتن خون و تشنگى بر حضرت غلبه كرده است كه ديگر قدرت بپا خاستن ندارد آسمان در نظرش تاريك و تيره است. دشمن مى‌خواهد بريزد به خيام حرمش جرأت نميكند مى‌گويد نكند حسين حيله جنگى به كار برده چون مى‌دانستند كه اگر نيرو در بدن او باشد احدى نمى‌تواند در مقابل او مقاومت بكند. يك كسى مى‌خواهد برود سر مقدسش را از بدنش جدا بكند جرأت نمى‌كند نزديك بشود. نقشه چنين كشيدند كه گفتند: حسين مردى است غيور غيرة اللَّه است محال است كه جان در بدنش باشد و بتواند تحمل كند كه در زندگى او ريخته‌اند به خيام حرمش آزمايش زنده بودن با نبودن حسين اين بود كه ناگاه لشكر هجوم آورد به طرف خيام حرم ابا عبداللَّه. حضرت احساس كرد با زحمت روى كنده‌هاى زانو به پا ايستاد ظاهراً با تكيه دادن به شمشير خودش فرياد مردانه‌اش در آن وادى بلند شد (آنجا هم دم از غيرت و حرّيت مى‌زند):
وَيْلَكُم يا شيعَةَ آلِ ابى سُفيانَ انا اقاتِلُكُم وَ انتُم تُقاتِلونُنى وَ النَّساءُ لَيسَ عَلَيْهِنَّ جُناحٌ «١»
اى خود فروختگان به آل ابى سفيان! با من مى‌جنگيد و من با شما مى‌جنگم زن و بچه چه تقصيرى دارند؟! كُونُوا احراراً فى دُنياكُم «٢» اگر خدا را نمى‌شناسيد اگر به معاد ايمان نداريد آن شرفى كه‌