با توجه به اينكه حركت امام حسين (ع) تكليف اختصاصى حضرت نبود و ايشان اسوه جهانيان مى‌باشد، در شرايط مشابه زمان امام حسين (ع) تكليف، همان كارى است كه ايشان انجام داده است. چنان كه انقلاب شكوهمند اسلامى به رهبرى امام خمينى (ره) نيز بر همين اساس و با الگوگيرى از قيام عاشورا و در راستاى دفاع از كيان اسلام و قرآن و امر به معروف و نهى از منكر و احياى سيره معصومين (ع) در جامعه صورت گرفت.
حادثه عاشورا در رويكرد فقهى‌
القاى نفس در هلاكت‌
با توجه به اين كه در ديدگاه فقهى حفظ نفس واجب است و انسان حق ندارد كارى كند كه منجربه هلاكتش شود، آيا نمى‌توان گفت حادثه عاشورا و حركت سيد الشهدا (ع) مصداق القاى نفس در هلاكت بوده است؟ به اين، معنا كه كسى اشكال كند و بگويد امام حسين (ع) مى‌دانسته مردم كوفه به او وفادار نخواهند ماند و او رادر برابر يزيد تنها خواهند گذاشت و در نهايت مى‌دانست كه توسط يزيد كشته مى‌شود و با اين حال چرا تن به چنين نبردى داد؟
در مقام پاسخ بايد گفت كه درست است كه القاى نفس در هلاكت جايز نيست و آيه «وَ لا تُلْقُوا بِايْديكُمْ الَى التَّهْلُكَةِ» «١» از آن نهى كرده است.
امّا حركت امام حسين (ع) القاى نفس در هلاكت نبود؛ زيرا:
١- اگر شهادت در راه خدا مصداق القاى نفس در هلاكت باشد، بيشتر جنگ‌هاى پيامبر اكرم (ص) را بايد به همين حساب گذاشت، در حالى كه كسى چنين چيزى را نگفته است.
٢- معناى آيه «وَ لا تُلْقُوا بِايْديكُمْ الَى التَّهْلُكَةِ» اين نيست كه در راه خدا جهاد نكنيد كه اگر كشته شديد خود را به دست خويش در مهلكه انداخته‌ايد. بلكه آيه در موردى نازل شد كه مسلمانان مأمور به تهيه مقدمات مالى جنگ بودند تا با دشمن بجنگند و منظور از آيه اين است كه خودرا با ترك انفاق و ترك صرف مال در راه جهاد، با دست خود به هلاكت نيندازيد؛ زيرا بخل ورزيدن و انفاق نكردن مال، هنگام جنگ و جهاد، موجب از هم پاشيدن نيرو، نابودى قدرت و پيروزى دشمن مى‌گردد و در نتيجه لشكر اسلام در پر