مرحوم شيخ مفيد مى‌نويسد:
و كان توجّه الحسين من مكّة الى العراق فى يوم خروج مسلم بالكوفه و هو يوم الترويه بعد مقامه بمكه بقية الشعبان و (شهر) رمضان و شوال و ذالقعده و ثمان ليال خلون من ذى الحجه سنة ستين. «١»
ترجمه: امام حسين در روز قيام مسلم در كوفه از مكه به عراق روى آورد، و آن روز ترويه بود، پس از اينكه بقيه ماه شعبان و ماه رمضان و شوال و ذى‌قعده و هشت شب از ذى حجه سال شصت را در مكه اقامت داشت.
اين اقدام ناگهانى حضرت و خروج از مكه و ناتمام گذاشتن اعمال حج و بيان گوشه‌اى از آنچه پيش خواهد آمد، اين سؤال بزرگ را در اذهان مردم مسلمانى كه از سراسر جهان اسلام براى اعمال حج گرد آمده بودند ايجاد كرد كه: چرا امام حسين (ع) در مكه نماند؟ چرا مكه براى فرزند پيامبر (ص) نا امن است؟ چه كسى قصد جان حسين را كرده؟ و آنقدر دشمنان حسين بن على (ع) جسور و هتاك اند كه در حرم امن الهى متعرض جان فرزند رسول خدا (ص) خواهند شد؟
حفظ حرمت حرم الهى موضوعى نيست كه آن حضرت بتواند از آن صرف نظر نمايد، و لذا به برادرش محمد حنفيه فرمود: برادر جان از آن مى‌ترسم كه يزيد مرا در حرم بكشد و من كسى باشم كه حرمت اين خانه به وسيله او شكسته شود. «٢»
و به ابن زبير فرمود: اگر در دو وجبى بيرون مكه كشته شوم دوست‌تر دارم تا يك وجبى آن! «٣»
پنجم- بى‌نتيجه نماندن شهادت امام (ع)
يزيد تصميم جدى بر قتل حسين بن على (ع) داشت و لذا عمرو بن سعيد بن عاص را با لشكرى بزرگ گسيل داشت و امارت مراسم حج و همه حاجيان را به او سپرد و از او خواست كه چنانچه نتواند امام حسين را ناگهانى بكشد، به طور پنهانى او را دستگير كند. آن ملعون در همين سال سى نفر از تروريستهاى بنى اميه را در ميان حجاج مأمور كرد كه هر طور