اگر ما بخواهيم راه حسين (ع) را ادامه دهيم، بايد با اين توطئه‌هاى شيطانى پيچيده مقابله كنيم، اول بايد آن روحيه را پيدا كنيم. «قُلْ انْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونى‌ يُحْبِبْكُمُ اللَّه» «١»، و يا «قُلْ يا ايُّهَا الَّذينَ هادُوا انْ زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَولِياءُ لِلَّهِ مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُوا الْمَوتَ» «٢» اگر دوست خدا هستيد، آرزوى مرگ داشته باشيد. مگر دوست ملاقات محبوبش را دوست ندارد؟ ما بايد اين را ياد بگيريم. بايد به خودمان تلقين كنيم، بايد عملًا در همين مسير حركت كنيم؛ به آرزوهاى دنيا دل نبنديم؛ فريب اين زرد و سرخ‌ها را نخوريم و مرگ در راه خدا و شهادت در راه خدا را بزرگ‌ترين افتخار بدانيم. در اين صورت مى‌توانيم راه خدا را حفظ كنيم. اين درسى بود كه ابى عبدالله به ما داد. چگونه ما مى‌خواهيم حسينى باشيم، و به او عشق بورزيم با وجود اين كه اين درس را از او ياد نگرفته‌ايم؟ در بين نوجوانان عزيز ما فراوانند كسانى كه از قاسم بن الحسن الگو بگيرند. در يكى از شهرها سخنرانى مى‌كردم، شب كه به منزل صاحبخانه برگشتم، پسر دوازده، سيزده ساله صاحبخانه گفت من صحبت خصوصى با شما دارم- شايد جلوى چشم پدر و مادرش خجالت مى‌كشيد و مى‌خواست به صورت خصوصى با من صحبت كند- زمانى كه مى‌خواستم از آن شهر برگردم، آن نوجوان گفت صحبت خصوصى‌ام را نتوانستم بگويم. كنارى رفتم و گفتم فرمايشتان را بفرماييد، گفت دعا كنيد خدا شهادت را نصيب من كند! اين بچه‌ها در مكتب امام حسين (ع) پرورش پيدا مى‌كنند. اينها همراه و همسوى قاسم بن الحسن مى‌شوند. مردان كهنسال ما نيز رفيق حبيب ابن مظاهر مى‌شوند. ما بايد از اين قافله دور نمانيم، رمز پيروزى ما اين است كه براى ما، مرگ در راه خدا شرف به حساب آيد و افتخار باشد. اگر جنگى پيش آمد، حاضر باشيم به شهادت برسيم، همان طور كه شهداى ما افتخار گردند. چقدر جوانها نزد امام مى‌رفتند و التماس مى‌كردند كه آقا دعا كنيد ما به شهادت برسيم. متأسفانه طى چند سالى كه از جنگ گذشته، اين فرهنگها و اين ارزشها تدريجاً به دست فراموشى سپرده مى‌شود. ولى اين روزها بايد به بركت نام حسين (ع) اين ارزشها از نو زنده شود. «٣»
٢٢- چرايى‌هاى قيام امام حسين (ع)
(پيام ٨٠)
اصغر عسگرى‌