شدن ايشان عزت بخشيد. حتى دو تن از بزرگ‌ترين رهبران اين حزب؛ به تعبير ابى‌سفيان بن حرب، كه در دوره‌هاى بعد با آنان هم پيمان شد، از دو قبيله بسيار كم ارزش قريش بودند.
بنابراين يقين داشتند كه بيرون از اسلام هيچ جايگاهى در رهبرى و رياست نخواهند يافت، از اين رو با توجّه به آينده درخشانى كه از سوى اهل كتاب و آگاهان به حوادث آينده براى اسلام پيش‌بينى شده بود، به اميد آن كه پس از رسول خدا (ص) در مسند رهبرى قرار گيرند، به اين دين پيوستند.
در چنين شرايطى مصلحت رهبران حزب در اين بود كه همه آنچه را اسلام تشريع كرده است، بجز مواردى كه به موضوع خلافت و شخص خليفه پس از پيامبر (ص) مربوط مى‌شد، بپذيرند.
وجود آيه‌هاى شريفه قرآنى درباره ولايت و خلافت و شخص خليفه پس از پيامبر (ص) و اين كه خلافت نيز مانند نبوّت امرى الهى است و مردم در انتخاب خليفه نقشى ندارند، از دشوارى‌هاى عمده‌اى بود كه خود را با آن رودررو مى‌ديدند.
اما مشكل بزرگ‌تر آنان وجود احاديث نبوى در اين باره بود. زيرا كه سخنان آن حضرت در اين زمينه، از سويى بيان قرآن را روشن مى‌ساخت و از سوى ديگر، از همان آغاز بر اين موضع متمركز بود كه جانشينان خود را تا برپايى قيامت معرفى كند.
آن حضرت از جانشينان خود به نام ياد مى‌كرد؛ و تأكيد ايشان بر شخص خليفه اول يعنى اميرالمؤمنين على (ع) جاى هيچ گونه تأويل و انكارى را باقى نگذاشته است.
رسول خدا (ص) همزمان با اعلام نبوّت خويش مو
مقالات ٣٢٣ تشابه جامعه ما با زمان امام حسين(ع) ..... ص : ٣٢١
ضوع خلافت و ولايت را نيز مطرح كردند و شخص ولىّ و خليفه پس از خود را تعيين فرمودند. اين موضوع در حديث مشهور به «حديث الدار» در «يوم الانذار» آمده است، همان حديث متواترى كه هم شيعه و هم سنى آن را نقل كرده‌اند. پيامبر (ص) پس از دعوت خويشاوندانش به اسلام با اشاره به اميرمؤمنان، على (ع)، فرمود: «اين برادر من و وصى و جانشين من در ميان شماست، پس، از او بشنويد و از او فرمان ببريد»؛ و پس از آن نه تنها هيچ سخنى از ايشان مبنى بر لغو اين نصب الهى نقل نشده است، بلكه با سخنان و بيانات پى در پى، بر اين موضوع كه امامان اهل بيت و در آغازشان على (ع) جانشينان وى هستند، تأكيد مى‌ورزيد. از مهم‌ترين اين حديث‌هاى مقدس و شريف موارد زير را مى‌توان نام برد: حديث ثقلين، حديث سفينه، حديث باب حطه، حديث نجوم، حديث منزلت، خطبه غدير و بيعت در اين روز و سرانجام وصيت‌نامه‌اى كه آن حضرت اندكى پيش از رحلتشان قصد داشتند كه براى جلوگيرى از گمراهى امّت بنويسند.
اين بزرگ‌ترين مشكلى بود كه رهبرى حزب سلطه‌گر را رنج مى‌داد، از اين رو