مى‌شد، رسول خدا، على (ع) را به ميدان روانه مى‌كرد و مسأله برمى‌گشت، كفر به عزا مى‌نشست و اسلام و مسلمين شادمان مى‌گشتند.
حال چه بايد مى‌كردند؟ نفاق و حسادت و كينه‌اشان را چگونه بايد فرو بنشانند؟
از آنجا آغاز كردند كه در هنگام رحلت رسول خدا (ص) گفتند: اين مرد هذيان مى‌گويد!! رسول خدا (ص) قلم مى‌خواس
مقالات ٢٥٨ عدول جامعه از اصول پيامبر(ص) ..... ص : ٢٥٥
ت تا وصيت خود را در وصى بعد از خود بنگارد. اتّهام هذيان اوّلين تيرى بود كه رسماً و علناً به حريم قداست نبوى رها شد.
قبلًا بارها در نافرمانى و وسوسه مؤمنان به اعتراض كوشيده بودند امّا جسارت توهين را نيافته بودند. اينك اولين خاكريز را مى‌شكستند و كسى به دهان متجاوز نكوفت. فدك را از دختر پيامبر غصب كردند كسى اعتراضى نكرد. حديث پيامبر و نقل آن را ممنوع كردند، احكام خدا را تغيير دادند، هزاران حديث جعلى ساخته و پراكنده شد، كسى برنياشوبيد. على (ع) را براى بيعت اجبارى كشان كشان به سوى مسجد بردند، شمشيرها از غلاف بيرون نيامد. دربِ خانه دختر رسول خدا (ص) را كه رضايت او رضايت خدا و خشم او خشم خداست به آتش كشيدند و صورتش را نامردانه به سيلى نيلى كردند، غيرت‌ها به جوش نيامد. و عجيب آنكه همه اين طرح‌ها و نقشه‌ها، حريم ولايت را هدف داشتند. سبّ اميرالمؤمنين على (ع) در منابر وابستگان معاويه آغاز شد و سبّ كنندگان به زير كشيده نشدند. به امام حسن مجتبى (ع) اهانت شد و اهانت كنندگان پاداش گرفتند و ارتقاء مقام يافتند. خاكريزها يكى پس از ديگرى شكست تا امروز، مركز ولايت، حسين (ع) در سرزمين كربلا به محاصره دشمنان درآمده است.
آنان با مقدس بودن اين اسوه‌ها و الگوهاى هدايت الهى از آن جهت مخالف بودند كه راه بر خوشگذرانى و چپاول‌هاى بادآورده و حرام آنان مى‌بست و لذا بهانه‌ها آراستند تا به شكستن آن موفق شوند. آنان با «قداست» مخالف نبودند كه با «قداست اينان» مخالف بودند و در قداست شكنى، بزرگى خود را طالب بودند. آن كه قداست دين و دين مداران را مى‌شكند، خود و راه و فكر خويش را در جايگاهى برتر از آنچه شكسته است قرار مى‌دهد و قداستى به مراتب برتر از آنچه شكسته، پيرامون خود مى‌كشد. چنانچه معاويه و يزيد چنين كردند و آن غاصبان اول نيز همان كردند. امروز وقتى زنِ ديندارى در اروپا، اين مهدِ به ظاهر آزادى، با حجاب ظاهر مى‌شود چگونه فرياد آنان بلند مى‌شود كه به حريم بى‌دينى تجاوز شد!! بى‌بندوبارى در نظر آنان مقدّس است و هر تقيّد دينى تجاوز به مقدّسات آنان شمرده مى‌شود!! آنان بر يافته‌هاى خود چنين غيرتمندانه و با تعصّب مى‌ايستند و ما خام و غافل، به دست خويش مقدّسات الهى خود را پايمال اميال آنان مى‌نماييم تا لبخند دروغين آنها را بر صورت‌هاى كريه‌شان مشاهده كنيم!! چه حماقتى.