ربّه حقاً حقاً فَانّى لا أرى الموت الا السعادة والحياة مع الظالمين الّا برما» «١» (آيا نمى‌بينيد كه از باطل پرهيز نمى‌شود و به حق عمل نمى‌گردد، چنين مى‌بينم كه زندگى با ستمكاران انسان را به ستوه مى‌آورد ...)
لذا امام با شناخت و تحليل همه جانبه از شرايط زمان خويش و سرنوشت امت اسلامى با وجود حاكميت امثال «يزيد» راه هجرت، جهاد و شهادت در راه خدا را برگزيد و فرمود: «من كان فينا باذلا مهجته موطناً على لقاء الله نفسه فليرحل معنا فانّى راحل مصبحاً ان شاء الله» «٢» تا مهمترين شرط حضور در حماسه حسينى و نهضت عاشورايى جنگ براى لقاء الله و «وطن ديدار با دوست» باشد نه جنگ منفعت‌طلبانه يا براى آب و خاك، چنانكه فرمود: «خط الموت على ولد آدم مخط القلادة على جيد الفتاة ما ألهمنى الى اسلافى اشتياق يعقوب الى يوسف ...» «٣» كه در جريان حركت از مكه به عراق مطرح شد تا مردم را به شهادت‌طلبى تشويق كرده و نشان دهد كه پيروزى بر باطل نقابدار و منكر پنهان شده در لباس معروف تنها با جهاد و شهادت ممكن است و لا غير. چنانكه در شب عاشورا نيز به يارانش كه به خنده و مزاح با يكديگر مى‌پرداختند فرمود: «صبراً بنى الكرام، ما الموت الّا قنطرة» «٤» اى بزرگواران بردبار باشيد، مرگ، سر پلى است كه شما را به ديدار خداوند مى‌رساند ... نتيجه آنكه مراحل چهارگانه ياد شده زمينه‌هاى چنين قيامى را فراهم نمود و امام حسين راهى جز عدم بيعت با يزيد بن معاويه و پرده بردارى از چهره كريه باطل و رسواسازى امويان در قالب «خون و پيام» نديد، چه اينكه اسلام زر و زور جانشينِ اسلامِ عقل و عرفان شد، اسلام بدعت و خرافه، جايگزين اسلام سنّت و خِرَد، اسلام علم و معرفت، اسلام پابرهنگان و مسئوليت گشت و امام حسين آن انسانِ كاملِ معصوم بايد براى زنده كردن اسلامِ قرآن و سنّت، احياى سيره پيامبر اكرم و على، زنده كردن اسلام مجاهدت و عدالت و آزادگى و آزادى‌حقيقى يا اسلام بعثت و غدير، اسلام نبوت و امامت خون پاكش را هديه دوست نمايد، گرانترين مرگ كه شهادت است را برگزيند تا با خون پاك و معصومِ خويش اسلام دروغين اموى را افشاء و رسوا نمايد و اسلام راستين را