حضرت گفت:
به خدا سوگند، من مى‌دانم هر كه شما را پيروى كند به سعادت و خوشبختى ابدى نايل مى‌آيد، ولى من مى‌دانم كه يارى من شما را سود نمى‌بخشد، زيرا در كوفه، كسى را نديدم كه مصمّم به يارى شما باشد و از مرگ هم بسيار مى‌ترسم. ولى اسب معروف خود را كه تا به حال با آن دشمنى را تعقيب نكرده‌ام مگر اين كه به او رسيده و هيچ دشمنى مرا تعقيب نكرده است مگر از چنگ او گريخته‌ام، و نيز شمشيرم را به تو تقديم مى‌كنم.
امام حسين عليه‌السلام از او روى گرداند و فرمود:
حال كه در راه ما از نثار جان دريغ مى‌كنى، ما نيز به مال تو نيازى نداريم. سپس اين آيه را تلاوت نمود:
ما كُنْتُ مُتَّخِذَ الْمُضِلّينَ عَضُداً؛ (كهف/ ٥١)
من هرگز گمراه كنندگان را يار و مددكار نمى‌گيرم. «١»
شخصى كه با امام «واجب الاطاعه» خود هم‌سو و هم صدا نمى‌شود و استمدادش را ناديده مى‌گيرد، اسب و اسباب رزمى او نيز هم سنخ و هماهنگ با اهداف امام نخواهد بود؛ چرا كه چشمه ناب خلوص و معنويت و آب زلال تقرب به خدا را نبايد با خاك و خس و خاشاك، گل‌آلود نمود.
افزون بر آنها، حسين بن على (ع) به برخى از افراد و اشخاص گمراه و منحرف كه انديشه و عمل كليدى در سپاه دشمن داشتند، نزديك مى‌شد تا آنان را از مهلكه ابدى و كشتار و خون‌ريزى نجات دهد و از كار نافرجام و بدشان باز دارد، زيرا نجات اين افراد، به منزله نجات يك كشتى است با صدها سرنشين. از اين رو در شب هشتم به همراه برادرش عباس بن على (ع) و فرزندش على اكبر (ع)، در خيمه مخصوص با عمر بن سعد ديدار كرد به اميد آن كه او را از اين مهلكه حتمى نجات دهد. به او فرمود:
اى پسر سعد! واى بر تو! آيا مى‌خواهى با من بجنگى؟ آيا از خدايى كه بازگشت همه به سوى او است نمى‌ترسى؟ تو مى‌دانى من چه كسى هستم، اين قوم را رها كن و به سوى من آى و با من باش كه اين عمل به خدا نزديكتر و مورد رضايت او است. «٢»
الگودهى نهضت كربلا
نهضتهاى مكتبى و مردمى، نوعاً به دو شكل صورت مى‌پذيرد:
يكى به صورت محدود و مقطعى كه تنها در زمان محدود و در مقطعى از تاريخ مطرح مى‌گردد؛ چه موفق و پيروز، چه ناموفق و مغلوب. از آن پس پرونده‌اش بسته و به فراموشكده تاريخ سپرده مى‌شود. به سان برخى از ستاره‌هاى آسمان كه ساعتى‌